Tag Archive for Uitgespeeld

WipEout Omega Collection

2/35 achievements behaald: Link
Mijn video playlist: Link

The Room 3

Na een kleine 7 uur en 36 minuten tokkelen op mijn Iphone heb ik de laatste puzzelgame van Fireproof Games doorploeterd. Daar waar Deze serie wordt steeds ambitieuzer doorheen de tijd. De eerste game presenteerde je 1 uitgebreide puzzelbox. De tweede game kwam reeds af met gehele ruimtes waarbinnen je kon puzzelen. The Room 3 bied exploratie en puzzelplezier aan in vrij complexe omgeving. Je blijft nooit lang in dezelfde kamer. Sommige vraagstukken verwijzen je van de ene ruimte naar de andere, kortom je dient goed uit je doppen te kijken en je neemt best ook notities zodat je niets vergeet. Sommige belangrijke elementen vallen niet meteen van de eerste keer op en dan gebeurt het wel eens dat je een boel kamers moet terugkeren omdat je iets over het hoofd hebt gezien. Dat is dan meteen in mijn ogen ook het enige minpunt aan deze game.

The Room 3 giet wederom een heerlijk esoterisch sausje over de gameplay. Een zekere “Craftsman” laat je geheimzinnige brieven achter en moedigt je aan om het mysterie te doorgronden van het null element, een soort kosmische kracht dat tijd en dimensie overstijgt. Meer dan dat zal ik hier niet uit de doeken doen maar neem van mij aan dat het verhaal alsook de sfeer in het spel heel erg aanleunt bij de werken van Lovecraft. Een heel leuke game dus, vrij donker dus je speelt best niet op klaarlichte dag, met leuke puzzels die via de touchscreen van de Iphone een extra dimensie krijgen. Na een aantal minuten vergeet je snel dat je op een scherm aan het swipen bent en voelen de objecten in de game vrij natuurlijk aan. Kortom een prima game om s’avonds voor bedtijd nog even de tijd te doden. Ik kijk alvast uit naar episode 4 die er nog dit jaar zit aan te komen!

Uitgespeeld op 10/06/2017

Dirt 4

Dirt4 is de opvolger van de alom geprezen Dirt Rally, de game die virtuele rally terug op de kaart zette. Sinds Richard Burns rally en Colin McRae Rally was het genre niet prominent meer aanwezig. Offroad racing (mede door het ontstaan van de Dirt franchise oorspronkelijk) moest het vooral hebben van arcade racing met een overvloed aan puberale cool. De echte simulatie diende onder te doen voor minder diepgang, meer spektakel. De echte rally fans keken met smacht uit naar een waardige opvolger. De officiële WRC games kon niemand echt bekoren, dus toen Dirt Rally terug naar de bron ging van het genre waren simulatie fans in hun nopjes. Er werd dan ook met argus ogen uitgekeken naar de opvolger die wederom de nummering opnam van de arcade franchise.


Dirt 4 werd voorgesteld als de episode die zowel de fans van de arcade Dirt games als de liefhebbers van de simulatie Dirt Rally ging weten te verenigen in 1 spel. Is hun opzet geslaagd? Het antwoord is niet meteen laaiend positief. Dirt 4 combineert de rally discipline met andere offroad disciplines zoals Rallycross en Land Rush, iets brutere offroad disciplines waar je samen met andere wagens en buggy’s een modderige arena onveilig maakt. Een Free Roam Gynmkhana achtige challenge modus maakt het feestje compleet voor de fans van spektakel. Om beide publieken tevreden te houden kan je van bij de start kiezen om in simulatie mode te racen, dan wel in arcade mode. De game blijft verder dezelfde maar de besturing van je wagen is aanzienlijk toegankelijker in arcade mode. Tot zover vallen de wijzigingen allemaal best te pruimen. De graphics hebben eveneens een poetsbeurt gekregen en het valt op dat de weers- en lichteffecten een flinke upgrade ondergaan hebben.

Tot nu toe allemaal prima aanvullingen dus. Waar kan het dan nog foutlopen? Wel, de zogenaamde “your stage” modus is wat dit spel het ravijn in sleurt. Initieel lijkt het eigenlijk nog zo geen slecht idee. Your stage is een nieuwe ontwikkelde technologie die de game toelaat om steeds maar nieuwe rally tracks te genereren op basis van een paar parameters. Een kapitale fout dat de ontwikkelaars gemaakt hebben in mijn ogen is dat ze deze tool voor hun hoofdcampagne ook gebruikt hebben. Er zijn geen handmatig opgebouwde, prachtig vormgegeven tracks meer zoals bij zijn voorganger. Alles lijkt nu erg op mekaar. Daar waar je de eerste uren aan gameplay niet eens merkt dat er iets aan de hand is, begin je na een tiental uur te stranden in een soep aan vreemde déjà vu’s. Dezelfde bochten, dezelfde omgevingselementen net iets anders neergezet, het bochtenwerkt dat vervalt in een aaneenschakeling van onopmerkelijke decors. Alles begint vrij snel te vervelen. Daar waar de technologie je de eerste uren nog zand in je ogen kon strooien begin je wat later in de game echt wel het gevoel te krijgen dat alle tracks op mekaar lijken. Rally moet het inderdaad hebben van de rush om over onbekende wegen te knallen met een wagen die je maar net onder controle hebt, maar als deze wegen geen adrenaline meer bezorgen omdat ze zo saai zijn dan blijf je niet verder gamen. Jammer, een gemiste kans. Ik keer terug op Dirt Rally.

Uitgespeeld op 13 juli 2017
33/48 achievements behaald: Link

Mario Kart 8 Deluxe

50cc All gold cups – 3 stars
100cc Ongoing

Zelda: Breath of the Wild

Het avontuur zit er op. Na een stevige 75 uren Hyrule ontdekken heb ik de laatste Zelda uitgespeeld. Ganon is wederom maar eens met de grond gelijk gemaakt. Deze Breath of the Wild is een zeer atypische Zelda game. De standaarden van deze serie worden hier flink door mekaar geschud. De game is een open wereld zoals we die vandaag de dag wel vaker zien met Skyrim en andere games zoals Horizon Zero Dawn wat ervoor zorgt dat je het avontuur kan spelen in de volgorde dat jij wenst. Deze game gaat daar wel aanzienlijk ver in. Zo kan je van bij de start van het spel in principe al dadelijk naar de eindbaas trekken mocht je dit willen. De speedrunning community speelt deze game momenteel uit in minder dan een uur. Maar daar ligt natuurlijk niet de essentie van deze game. Breath of the Wild is opgebouwd omtrent het idee dat alles in de wereld toegankelijk moet zijn. Zo biedt de game je de mogelijkheid om zowat op alles te klimmen (bomen, muren, bergen). Het heeft niet persé altijd nut en soms is het ook knap lastig om ergens te geraken maar wil je het echt, dan kan het in dit spel. Hyrule is trouwens knap weergegeven dankzij een mix van cell shading en gedetailleerde decors. De vrijheid die de game je biedt is de eerste uren zelfs heel erg desorienterend. Je kan overal naartoe en de game verplicht je nergens toe. Je krijgt ook niet meteen een duidelijke missie. Toen ik met vrienden van me over het spel sprak merkte ik dat sommigen daardoor vrij snel afhaakten. Ook ik heb enige tijd nodig gehad om mijn doelen in het spel te vinden. Echter, zet je even door dan krijg je vanzelf tientallen dingen die je nog wenst te doen. In tegenstelling echter tot een Ubisoft game waarbij de map een wirwar van targets en iconen is, werkt deze game geheel anders. Door je omgeving te analyseren kom je vanzelf boeiende zaken tegen en deze leiden dan weer tot andere ontdekkingen.

In de pers spreken ze met veel lof over Breath of the Wild en terecht. De makers hebben het aangedurfd om de vertrouwde Zelda formule om te buigen naar iets geheel nieuws. Geen klassieke dungeons meer maar tientallen mini dungeons, wapens die kapot kunnen gaan waardoor je continu moet uitkijken naar nieuwe wapens, geen krachten die je moet unlocken zodat je verder kan geraken in het spel. Je krijgt alles van bij de start en daarmee moet je het doen. De keuze van de wapens die kunnen stukgaan is gewaagd en zelfs na 75 uren gameplay ben ik er nog niet geheel aan uit of ik dit nu een goede beslissing vind of niet. Enerzijds verplicht het je om te blijven uitkijken naar nieuwe items, anderzijds heb ik meer dan eens gevloekt als een heel leuk wapen plots stukging. Vaak zal je in een situatie terechtkomen waarbij je een kamp met vijanden wilt binnenvallen omdat je er een schatkist ziet staan, alleen maar om te ontdekken uiteindelijk dat je jouw lievelingswapen stukgeslagen hebt om in de schatkist een wapen van minder goede kwaliteit te vinden. Deze momenten vallen helaas iets te vaak voor waardoor je na een tijdje je afvraagt of je uberhaupt nog wel de moeite wil doen om zo’n kamp binnen te vallen. Gelukkig zijn er tientallen andere zaken te doen in de wereld die wel de moeite lonen en blijft het op zich ook gewoon geweldig om Hyrule te verkennen. De wereld is werkelijk gigantisch en heel divers. Het is moeilijk om de vinger exact op te leggen waarom maar zelfs na al die uren blijft het verfrissend om met je paard op avontuur te trekken.


Ik twijfel er dus niet aan dat ik de game nog vaak zal opstarten om er nog even op uit te trekken door Hyrule 🙂

Uitgespeeld op 12/08/2017
– 75 uren ingame
– 4 Divine beasts bevrijd
– 59/120 Shrines doorploeterd

Talos Principle: Road to Gehenna

Exact één jaar nadat ik het brilliante Talos Principle van Croteam heb uitgespeeld, heb ik even de tijd genomen om de expansion ook door te spelen. Road to Gehenna start kort na de gebeurtenissen van de basisgame en leidt je naar Gehenna, een afzonderlijk deel van de simulatie waarin je vertoeft in de basisgame. Gehenna is gevuld met verstotelingen van het Elohim programma. Artificiële intelligenties die revolteerden tegen Elohim en bijgevolg opzij gezet werden door hem in een apart deel van de simulatie. Nu dat Elohim zijn fouten en grootheidswaanzin heeft toegegeven, vraagt hij jou om deze gebande IA’s ook vrij te zetten. Het verhaal is wederom heerlijk filosofisch en Road to Gehenna levert dan ook een boeiende kijk op het Talos universum.

De expansie biedt een viertal werelden met in elke wereld een 4-5 puzzels. Deze hebben me toch een 3-4 avonden zoet gehouden. De puzzels zijn complexer dan in de basisgame maar blijven oplosbaar voor de gemiddelde gamer indien je even rustig de tijd neemt om alle facetten te bekijken. Talos en Road to Gehenna vormen samen een mooi geheel en qua puzzelgame met een uitstekende storyline ben ik nog niet veel dergelijke games tegengekomen. Meestal schort er wel wat aan 1 van beide aspecten maar Croteam is er in geslaagd om met deze game en DLC extension beide te combineren in een krachtige ervaring. Petje af!

Uitgespeeld op 27/04/2017
27/40 achievements behaald: Link

Dark Souls III

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Miyazaki levert met deze Dark Souls 3 een waardig sluitstuk voor de Souls serie. DS3 is een geconcentreerde versie van alles wat de Souls games boeiend maakte en zoveel meer. Met deze laatste episode levert From Software ook de meest technisch gepolijste game af. De vorige delen durfden nog al eens wat issues hebben, zeker onder de vorm van framerate problemen. De PC versies van de vorige 2 episodes waren een zootje toen ze uitkwamen, niet zo met deze Dark Souls 3. Buiten een initiële issue met Bonfire crashes dat snel gepatched werd, draait deze game geweldig op PC in volle HD glorie. En wat een gothische pracht en praal krijgen we hier voorgeschoteld: dampende moerassen, verlaten en vervallen dorpjes, donkere kerkers, stadjes gehuld in een feeëriek noorderlicht, … . Het is duidelijk dat From Software alles uit de kast gehaald heeft om van dit sluitstuk de ultieme Souls game te maken. De levels zijn een combinatie tussen de lineariteit van de 2de Dark Souls en de geconnecteerde stukken van de eerste Souls. Het valt nog het best te vergelijken met de eerste game Demon’s Souls. Je hebt een centrale hub waar je steeds op kan terugvallen en de game’s levels volgen mekaar wel lineair op, echter binnen de levels zal je vaak shortcuts unlocken die je vooruitgang eenvoudiger zullen maken. Een bonfire die eerst aan het begin van een level staat lijkt plots via een latere shortcut dezelfde bonfire te zijn die je zal gebruiken om je boss rush te gaan doen.

dark-souls-iii-00

Niet alleen de omgevingen en levels zijn wederom netjes uitgewerkt. Ook de vijanden halen alles uit de kast. Niet alleen zit er veel variatie in het legioen aan vijanden die je het leven zuur zullen maken, ze zijn ook nog eens prachtig vormgegeven. Zo was ik bijvoorbeeld sterk onder de indruk van een vijand die eerst een ogenschijnlijk ongevaarlijke ondode leek te zijn totdat je er dicht bij kwam. Uit de borstkas van deze vijand breekt plots een gigantisch krioelen van inktzwarte slangbeesten uit met vuurrode ogen. Een paar seconden later dien je wel jouw mening te herzien, het ding dat nu op je af komt wandelen heeft weliswaar nog de frêle benen van de ondode waar het uit is ontsproten maar wat er uit zijn lichaam krioelt en wriemelt is een heel ander monster waar je liever niet te dicht bij in de buurt komt. Uiteraard brengt From Software ook wel wat klassieke vijanden terug in deze finale maar al bij al moet gezegd worden: ze slagen er wonderwel in om nog een flinke dosis nieuwe monsters naar je hoofd te slingeren. De gruwelijkste creaties hebben hun plaatsje gekregen om van de bazen nog maar te zwijgen. Dark Souls 3 blijft echter trouw aan de waarden van de serie: een harde challenge maar nooit onfair. Als je doodgaat dan ben je meestal onvoorzichtig geweest of je beheerst nog niet voldoende het aanvalspatroon van de vijand.

dark-souls-iii-01

Na Demon’s Souls en Dark Souls 1 & 2 uitgespeeld te hebben kan ik nu dus ook zeggen dat ik het sluitstuk van de trilogie op zijn knieën heb gekregen. Een geweldige afsluiter en voor de gamers die nog geen enkele Souls game gespeeld hebben meteen de beste versie om te spelen. Toppertje!

Uitgespeeld op 22/04/2017
23/43 achievements behaald: Link

Meer foto’s:
dark-souls-iii-02 dark-souls-iii-03

Infinity Blade III

Na 2 episodes gespeeld te hebben en tevens 2 novelles gelezen te hebben komen we nu aan bij de conclusie van het Infinity Blade verhaal met deze derde episode uit de trilogie. Deze game van Chain Entertainment is gelange tijd zowat het vlaggeschip geweest om aan te tonen wat de Iphone allemaal aankon op grafisch vlak. Met deze derde episode zetten ze de trend verder en het spel is wederom een pareltje om te aanschouwen. Anderzijds kunnen we wel stellen dat dit aspect lang niet zo indrukwekkend meer is als bij de begindagen. Als we nu naar de IOS games kijken dan merken we dat er wel wat meer van dat soort games uitkomen, Infinity Blade is geen unicum meer.

De gameplay is grotendeels dezelfde gebleven. Ook in deze episode zal je je al swipend een weg moeten banen door tientallen (honderden) gevechten met kolossen, samoerai’s, robots en andere leukigheden. De gevechten spelen zich hoofdzakelijk nog steeds op dezelfde manier af. Je wacht af dat de vijand je een slag wil geven. Je kan kiezen om deze slag te ontwijken, te blokkeren of te pareren en indien je dit meerdere malen correct uitvoert krijg je de kans om zelf slagen toe te dienen, al dan niet in een combo. Het is best leuk maar begint ook snel afgezaagd te worden. Daarom biedt Infinity Blade 3 nogal wat variatie in de scenario’s, omgevingen alsook in je equipment dat je onderweg vindt. Deze episode kent de meeste omgevingen uit alle drie de games, je krijgt ook meer vrijheid in hoe je door het speel gaat en kan regelmatig deelnemen aan sidequests. De uitrusting en wapens die je kan bekomen zijn wederom talrijk aanwezig en elk item blinkt uit in verschillende aspecten.

Kortom, je bent met deze Infinity Blade 3 wel een tijdje zoet. De gameplay bestaande uit een aaneenschakeling van korte gevechten zijn ideaal als pick up and play onderweg. Echter als je de vorige 2 episodes ook reeds achter de kiezen hebt, dan is deze episode toch wel eentje te veel. Het concept is nu eenmaal vrij eenvoudig en de verveling slaat (bij mij althans) redelijk snel toe.

Puzzle Quest 2

Talloze uren heb ik sinds de herfst van vorig jaar in Puzzle Quest gestoken. Eerst met PQ1 en nu sinds begin januari met deze opvolger. Ik denk nu wel met vrij veel zekerheid te kunnen stellen dat ik voldoende match3 gameplay heb verteerd voor een lange tijd. Puzzle Quest 2 is zoals zijn voorganger een aardige game om de tijd te doden en dus ideaal om op zak te hebben als Iphone app. Het idee is nog steeds hetzelfde: gooi wat RPG elementen in een blender met de Bejeweled formule en je krijgt een vrij verslavend fenomeen. Ook in deze tweede episode krijg je dus weer de kans om een personnage te levelen en te voorzien van equipment, technieken en andere leukigheden. Het avontuur leek me in deze game wel wat minder interessant qua storyline maar om nu te stellen dat zijn voorganger op dat vlak een hoogvlieger was.. . Het blijft allemaal vrij braafjes en voor het verhaal hoef je dit spel dus niet te spelen. Een dorpje is in de ban van een geheimzinnig kwaad dat huist in een nabijgelegen eeuwenoude toren. Uiteraard is het jouw taak om op verkenning te gaan en je een weg te banen doorheen de verschillende levels van deze toren. Elk level is een verdieping en het duurt toch wel even voordat je jouw personnage een weg kan laten banen doorheen de verschillende gangenstelsels. Nagenoeg het hele spel speelt zich dus af in deze kerker/toren en bijgevolg krijg je weinig variatie te zien.


De gevechten zijn wederom een combinatie van match3 elementen en het aanklikken van spreuken. Een nieuwigheid bij deze tweede episode is dat je nu ook wapens kan gebruiken. De experience gems uit de eerste episode zijn hier verdwenen. In plaats daarvan vinden we vuisticonen die je dient te matchen om aan de benodigde hoeveelheid te komen om een aanval met je wapen te kunnen uitvoeren. Een andere nieuwigheid is dat de match3 puzzels nu ook gebruikt worden voor alternatieve zaken zoals het openbreken van deuren, het inspecteren van ruimtes en het looten van schatkisten. Elk van deze minigames speelt net iets anders dan de gewone match3 gevechten waardoor er op dat vlak meer variatie in het spel zit. Wat ik wel jammer vond is de aanzienlijke lage moeilijkheidsgraad van het spel. Op geen enkel ogenblik voel je je werkelijk bedreigd en het spel moet daardoor toch wel wat aan spanning inboeten. Wat het extra kwalijk maakt echter is dat de gevechten in het spel vrij snel uitdeinen naar langere potjes doordat de game je verderop vijanden begint voor te schotelen met enorme levensbalken. Weinig uitdaging dus, maar wel een trage progressie, niet zo’n goede combinatie. Het is best een leuk spel maar dan in kleine potjes. Als je echter meerdere gevechten na mekaar wenst te gaan doen, dan wordt het vrij snel saai. Jammer, een gemiste kans mits wat tweaking.

Uitgespeeld op 18/02/2017

Foto’s van het spel:

Dark Souls II

De eerste grote game van 2017 is uiteindelijk deze Dark Souls 2 voor me geworden. Ik was lang niet van plan om deze tweede episode van de Dark Souls serie te spelen. Ik dacht meteen met Dark Souls 3 van start te gaan maar dit zou niet lekker zitten met min OCS, wetende dat ik de tweede episode oversla. Na een dikke 53 uur game time zit het avontuur er op en uiteindelijk ben ik wel blij dat ik aan de trip begonnen ben. Dark Souls 2 is in mijn ogen een bisnummer van de eerste episode alleen veel uitgebreider. Zeker de Scholar of the First Sin versie (die ik uiteindelijk via Steam heb binnengehaald) biedt zeer veel waar voor je geld. De uitdaging is consequent en de decors zijn gevarieerd. Iets té gevarieerd zelf naar mijn zin met momenten.

dark-souls-ii-00

Ik hield enorm van het gevoel van wanhoop en eenzaamheid dat transpireerde uit de pixelporiën van de eerste episode. Dat gevoel van onmacht en angst voor wat komen gaat, dat heb ik nagenoeg niet ervaren in deze tweede episode. Niet dat het spel er veel makkelijker op geworden is. Neen, de levels zijn me gewoon te gewoontjes om die gevoelens op te wekken. Je komt trouwens heel wat decors tegen gaande van tempels, burchten, grotten, moerassen, bossen tot meer fantasierijke omgevingen gevuld met massa’s vliegende draken. Al bij al een pluspunt voor variatie maar dus een tegenvaller voor sfeer. Het feit dat de gamewereld ook niet meer zo naadloos in mekaar overvloeit zoals bij de eerste episode heeft er volgens mij ook veel mee te maken. Dark Souls 2 is een vrij lineaire ervaring waar de eerste episode bestond uit in mekaar verstrengelde levels. Hoe verder je kwam in het spel hoe meer shortcuts je ontdekte tussen de levels. Dat is hier niet het geval. Je vecht je een weg van bonfire tot bonfire, van level tot level totdat je uiteindelijk niet meer verder kan en een zogenaamde primal bonfire tegenkomt. Dat is het eindpunt van je tocht en het punt waar je kan teleporten terug naar de centrale hub. Van daaruit is het dan weer een andere richting op om hetzelfde stramien te doorlopen.

dark-souls-ii-01

De moeilijkheid is echter als vanouds terug en ik heb meer dan eens binnensmonds staan vloeken wanneer ik na een half uur nagelbijtende spanning stomweg sterf en al mijn souls kwijtspeel. Dat is dan ook vaak het moment waarop je zin in de game even op een dieptepunt zit. Maar de keren dat je dan weer verderop geraakt maken veel goed. Dark Souls 2 is wederom een balansoefening tussen frustratie en voldoening. Het spel blijft echter ten alle tijde fair. Ik heb zelden de indruk gekregen dat de game me onrechtvaardig naar mijn dood stuurde. De titel van From Software blijft een meesterwerkje van gameplay. Je leert uit je misstappen en komt steeds verder door lessen te trekken uit het verleden. De eindbazen van de verschillende levels leken me wel iets eenvoudiger te zijn dan in het eerste spel. Ik kan me natuurlijk vergissen want het is alweer een jaar of drie geleden dat ik de eerste episode heb uitgespeeld. Herrinneringen durven nogal eens te bedriegen. Anderzijds kan het ook te maken hebben met het feit dat ik na Demon’s Souls en Dark Souls nu toch wel al de gameplay wat in mijn vingers heb zitten. Op naar de derde!

Uitgespeeld op 17/02/2017

14 van de 38 achievements behaald
Reclaim flesh and set out as an Undead
Acquire the King’s Ring
Acquire Ashen Mist Heart
See the ending
Defeat the Last Giant
Light the primal bonfire in Sinner’s Rise
Light the primal bonfire in the Iron Keep
Light the primal bonfire in the Black Gulch
Light the primal bonfire in Brightstone Cove Tseldora
Defeat Looking Glass Knight
Reinforce a weapon to its limit
Discover the covenant of rodents
Inherit Captain Drummond’s equipment
Die for the first time

Foto’s van het spel:
dark-souls-ii-02 dark-souls-ii-03 dark-souls-ii-04 dark-souls-ii-05