Tag Archive for Uitgespeeld

The Room 3

Na een kleine 7 uur en 36 minuten tokkelen op mijn Iphone heb ik de laatste puzzelgame van Fireproof Games doorploeterd. Daar waar Deze serie wordt steeds ambitieuzer doorheen de tijd. De eerste game presenteerde je 1 uitgebreide puzzelbox. De tweede game kwam reeds af met gehele ruimtes waarbinnen je kon puzzelen. The Room 3 bied exploratie en puzzelplezier aan in vrij complexe omgeving. Je blijft nooit lang in dezelfde kamer. Sommige vraagstukken verwijzen je van de ene ruimte naar de andere, kortom je dient goed uit je doppen te kijken en je neemt best ook notities zodat je niets vergeet. Sommige belangrijke elementen vallen niet meteen van de eerste keer op en dan gebeurt het wel eens dat je een boel kamers moet terugkeren omdat je iets over het hoofd hebt gezien. Dat is dan meteen in mijn ogen ook het enige minpunt aan deze game.

The Room 3 giet wederom een heerlijk esoterisch sausje over de gameplay. Een zekere “Craftsman” laat je geheimzinnige brieven achter en moedigt je aan om het mysterie te doorgronden van het null element, een soort kosmische kracht dat tijd en dimensie overstijgt. Meer dan dat zal ik hier niet uit de doeken doen maar neem van mij aan dat het verhaal alsook de sfeer in het spel heel erg aanleunt bij de werken van Lovecraft. Een heel leuke game dus, vrij donker dus je speelt best niet op klaarlichte dag, met leuke puzzels die via de touchscreen van de Iphone een extra dimensie krijgen. Na een aantal minuten vergeet je snel dat je op een scherm aan het swipen bent en voelen de objecten in de game vrij natuurlijk aan. Kortom een prima game om s’avonds voor bedtijd nog even de tijd te doden. Ik kijk alvast uit naar episode 4 die er nog dit jaar zit aan te komen!

Uitgespeeld op 10/06/2017

Talos Principle: Road to Gehenna

Exact één jaar nadat ik het brilliante Talos Principle van Croteam heb uitgespeeld, heb ik even de tijd genomen om de expansion ook door te spelen. Road to Gehenna start kort na de gebeurtenissen van de basisgame en leidt je naar Gehenna, een afzonderlijk deel van de simulatie waarin je vertoeft in de basisgame. Gehenna is gevuld met verstotelingen van het Elohim programma. Artificiële intelligenties die revolteerden tegen Elohim en bijgevolg opzij gezet werden door hem in een apart deel van de simulatie. Nu dat Elohim zijn fouten en grootheidswaanzin heeft toegegeven, vraagt hij jou om deze gebande IA’s ook vrij te zetten. Het verhaal is wederom heerlijk filosofisch en Road to Gehenna levert dan ook een boeiende kijk op het Talos universum.

De expansie biedt een viertal werelden met in elke wereld een 4-5 puzzels. Deze hebben me toch een 3-4 avonden zoet gehouden. De puzzels zijn complexer dan in de basisgame maar blijven oplosbaar voor de gemiddelde gamer indien je even rustig de tijd neemt om alle facetten te bekijken. Talos en Road to Gehenna vormen samen een mooi geheel en qua puzzelgame met een uitstekende storyline ben ik nog niet veel dergelijke games tegengekomen. Meestal schort er wel wat aan 1 van beide aspecten maar Croteam is er in geslaagd om met deze game en DLC extension beide te combineren in een krachtige ervaring. Petje af!

Uitgespeeld op 27/04/2017

Dark Souls III

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Miyazaki levert met deze Dark Souls 3 een waardig sluitstuk voor de Souls serie. DS3 is een geconcentreerde versie van alles wat de Souls games boeiend maakte en zoveel meer. Met deze laatste episode levert From Software ook de meest technisch gepolijste game af. De vorige delen durfden nog al eens wat issues hebben, zeker onder de vorm van framerate problemen. De PC versies van de vorige 2 episodes waren een zootje toen ze uitkwamen, niet zo met deze Dark Souls 3. Buiten een initiële issue met Bonfire crashes dat snel gepatched werd, draait deze game geweldig op PC in volle HD glorie. En wat een gothische pracht en praal krijgen we hier voorgeschoteld: dampende moerassen, verlaten en vervallen dorpjes, donkere kerkers, stadjes gehuld in een feeëriek noorderlicht, … . Het is duidelijk dat From Software alles uit de kast gehaald heeft om van dit sluitstuk de ultieme Souls game te maken. De levels zijn een combinatie tussen de lineariteit van de 2de Dark Souls en de geconnecteerde stukken van de eerste Souls. Het valt nog het best te vergelijken met de eerste game Demon’s Souls. Je hebt een centrale hub waar je steeds op kan terugvallen en de game’s levels volgen mekaar wel lineair op, echter binnen de levels zal je vaak shortcuts unlocken die je vooruitgang eenvoudiger zullen maken. Een bonfire die eerst aan het begin van een level staat lijkt plots via een latere shortcut dezelfde bonfire te zijn die je zal gebruiken om je boss rush te gaan doen.

dark-souls-iii-00

Niet alleen de omgevingen en levels zijn wederom netjes uitgewerkt. Ook de vijanden halen alles uit de kast. Niet alleen zit er veel variatie in het legioen aan vijanden die je het leven zuur zullen maken, ze zijn ook nog eens prachtig vormgegeven. Zo was ik bijvoorbeeld sterk onder de indruk van een vijand die eerst een ogenschijnlijk ongevaarlijke ondode leek te zijn totdat je er dicht bij kwam. Uit de borstkas van deze vijand breekt plots een gigantisch krioelen van inktzwarte slangbeesten uit met vuurrode ogen. Een paar seconden later dien je wel jouw mening te herzien, het ding dat nu op je af komt wandelen heeft weliswaar nog de frêle benen van de ondode waar het uit is ontsproten maar wat er uit zijn lichaam krioelt en wriemelt is een heel ander monster waar je liever niet te dicht bij in de buurt komt. Uiteraard brengt From Software ook wel wat klassieke vijanden terug in deze finale maar al bij al moet gezegd worden: ze slagen er wonderwel in om nog een flinke dosis nieuwe monsters naar je hoofd te slingeren. De gruwelijkste creaties hebben hun plaatsje gekregen om van de bazen nog maar te zwijgen. Dark Souls 3 blijft echter trouw aan de waarden van de serie: een harde challenge maar nooit onfair. Als je doodgaat dan ben je meestal onvoorzichtig geweest of je beheerst nog niet voldoende het aanvalspatroon van de vijand.

dark-souls-iii-01

Na Demon’s Souls en Dark Souls 1 & 2 uitgespeeld te hebben kan ik nu dus ook zeggen dat ik het sluitstuk van de trilogie op zijn knieën heb gekregen. Een geweldige afsluiter en voor de gamers die nog geen enkele Souls game gespeeld hebben meteen de beste versie om te spelen. Toppertje!

Uitgespeeld op 22/04/2017

23 van de 43 achievements behaald
Reach “To Link the First Flame” ending.
Defeat the Abyss Watchers, Lords of Cinder.
Defeat Yhorm the Giant, Lord of Cinder.
Defeat Aldrich, Devourer of Gods, Lord of Cinder.
Defeat Lothric, Younger Prince, Lord of Cinder.
Reinforce any weapon to the highest level.
Discover Way of Blue covenant.
Discover Blue Sentinels covenant.
Reach the Untended Graves.
Defeat Iudex Gundyr.
Defeat Vordt of the Boreal Valley.
Defeat the Curse-rotted Greatwood.
Defeat Crystal Sage.
Defeat the Deacons of the Deep.
Defeat High Lord Wolnir.
Defeat Pontiff Sulyvahn.
Defeat Dancer of the Boreal Valley.
Defeat Dragonslayer Armour.
Defeat Old Demon King.
Defeat Oceiros, the Consumed King.
Defeat Champion Gundyr.
Light a bonfire flame for the first time.
Become a Host of Embers for the first time.

Foto’s van het spel:
dark-souls-iii-02 dark-souls-iii-03 

Infinity Blade III

Na 2 episodes gespeeld te hebben en tevens 2 novelles gelezen te hebben komen we nu aan bij de conclusie van het Infinity Blade verhaal met deze derde episode uit de trilogie. Deze game van Chain Entertainment is gelange tijd zowat het vlaggeschip geweest om aan te tonen wat de Iphone allemaal aankon op grafisch vlak. Met deze derde episode zetten ze de trend verder en het spel is wederom een pareltje om te aanschouwen. Anderzijds kunnen we wel stellen dat dit aspect lang niet zo indrukwekkend meer is als bij de begindagen. Als we nu naar de IOS games kijken dan merken we dat er wel wat meer van dat soort games uitkomen, Infinity Blade is geen unicum meer.

De gameplay is grotendeels dezelfde gebleven. Ook in deze episode zal je je al swipend een weg moeten banen door tientallen (honderden) gevechten met kolossen, samoerai’s, robots en andere leukigheden. De gevechten spelen zich hoofdzakelijk nog steeds op dezelfde manier af. Je wacht af dat de vijand je een slag wil geven. Je kan kiezen om deze slag te ontwijken, te blokkeren of te pareren en indien je dit meerdere malen correct uitvoert krijg je de kans om zelf slagen toe te dienen, al dan niet in een combo. Het is best leuk maar begint ook snel afgezaagd te worden. Daarom biedt Infinity Blade 3 nogal wat variatie in de scenario’s, omgevingen alsook in je equipment dat je onderweg vindt. Deze episode kent de meeste omgevingen uit alle drie de games, je krijgt ook meer vrijheid in hoe je door het speel gaat en kan regelmatig deelnemen aan sidequests. De uitrusting en wapens die je kan bekomen zijn wederom talrijk aanwezig en elk item blinkt uit in verschillende aspecten.

Kortom, je bent met deze Infinity Blade 3 wel een tijdje zoet. De gameplay bestaande uit een aaneenschakeling van korte gevechten zijn ideaal als pick up and play onderweg. Echter als je de vorige 2 episodes ook reeds achter de kiezen hebt, dan is deze episode toch wel eentje te veel. Het concept is nu eenmaal vrij eenvoudig en de verveling slaat (bij mij althans) redelijk snel toe.

Puzzle Quest 2

Talloze uren heb ik sinds de herfst van vorig jaar in Puzzle Quest gestoken. Eerst met PQ1 en nu sinds begin januari met deze opvolger. Ik denk nu wel met vrij veel zekerheid te kunnen stellen dat ik voldoende match3 gameplay heb verteerd voor een lange tijd. Puzzle Quest 2 is zoals zijn voorganger een aardige game om de tijd te doden en dus ideaal om op zak te hebben als Iphone app. Het idee is nog steeds hetzelfde: gooi wat RPG elementen in een blender met de Bejeweled formule en je krijgt een vrij verslavend fenomeen. Ook in deze tweede episode krijg je dus weer de kans om een personnage te levelen en te voorzien van equipment, technieken en andere leukigheden. Het avontuur leek me in deze game wel wat minder interessant qua storyline maar om nu te stellen dat zijn voorganger op dat vlak een hoogvlieger was.. . Het blijft allemaal vrij braafjes en voor het verhaal hoef je dit spel dus niet te spelen. Een dorpje is in de ban van een geheimzinnig kwaad dat huist in een nabijgelegen eeuwenoude toren. Uiteraard is het jouw taak om op verkenning te gaan en je een weg te banen doorheen de verschillende levels van deze toren. Elk level is een verdieping en het duurt toch wel even voordat je jouw personnage een weg kan laten banen doorheen de verschillende gangenstelsels. Nagenoeg het hele spel speelt zich dus af in deze kerker/toren en bijgevolg krijg je weinig variatie te zien.


De gevechten zijn wederom een combinatie van match3 elementen en het aanklikken van spreuken. Een nieuwigheid bij deze tweede episode is dat je nu ook wapens kan gebruiken. De experience gems uit de eerste episode zijn hier verdwenen. In plaats daarvan vinden we vuisticonen die je dient te matchen om aan de benodigde hoeveelheid te komen om een aanval met je wapen te kunnen uitvoeren. Een andere nieuwigheid is dat de match3 puzzels nu ook gebruikt worden voor alternatieve zaken zoals het openbreken van deuren, het inspecteren van ruimtes en het looten van schatkisten. Elk van deze minigames speelt net iets anders dan de gewone match3 gevechten waardoor er op dat vlak meer variatie in het spel zit. Wat ik wel jammer vond is de aanzienlijke lage moeilijkheidsgraad van het spel. Op geen enkel ogenblik voel je je werkelijk bedreigd en het spel moet daardoor toch wel wat aan spanning inboeten. Wat het extra kwalijk maakt echter is dat de gevechten in het spel vrij snel uitdeinen naar langere potjes doordat de game je verderop vijanden begint voor te schotelen met enorme levensbalken. Weinig uitdaging dus, maar wel een trage progressie, niet zo’n goede combinatie. Het is best een leuk spel maar dan in kleine potjes. Als je echter meerdere gevechten na mekaar wenst te gaan doen, dan wordt het vrij snel saai. Jammer, een gemiste kans mits wat tweaking.

Uitgespeeld op 18/02/2017

Foto’s van het spel:

Dark Souls II

De eerste grote game van 2017 is uiteindelijk deze Dark Souls 2 voor me geworden. Ik was lang niet van plan om deze tweede episode van de Dark Souls serie te spelen. Ik dacht meteen met Dark Souls 3 van start te gaan maar dit zou niet lekker zitten met min OCS, wetende dat ik de tweede episode oversla. Na een dikke 53 uur game time zit het avontuur er op en uiteindelijk ben ik wel blij dat ik aan de trip begonnen ben. Dark Souls 2 is in mijn ogen een bisnummer van de eerste episode alleen veel uitgebreider. Zeker de Scholar of the First Sin versie (die ik uiteindelijk via Steam heb binnengehaald) biedt zeer veel waar voor je geld. De uitdaging is consequent en de decors zijn gevarieerd. Iets té gevarieerd zelf naar mijn zin met momenten.

dark-souls-ii-00

Ik hield enorm van het gevoel van wanhoop en eenzaamheid dat transpireerde uit de pixelporiën van de eerste episode. Dat gevoel van onmacht en angst voor wat komen gaat, dat heb ik nagenoeg niet ervaren in deze tweede episode. Niet dat het spel er veel makkelijker op geworden is. Neen, de levels zijn me gewoon te gewoontjes om die gevoelens op te wekken. Je komt trouwens heel wat decors tegen gaande van tempels, burchten, grotten, moerassen, bossen tot meer fantasierijke omgevingen gevuld met massa’s vliegende draken. Al bij al een pluspunt voor variatie maar dus een tegenvaller voor sfeer. Het feit dat de gamewereld ook niet meer zo naadloos in mekaar overvloeit zoals bij de eerste episode heeft er volgens mij ook veel mee te maken. Dark Souls 2 is een vrij lineaire ervaring waar de eerste episode bestond uit in mekaar verstrengelde levels. Hoe verder je kwam in het spel hoe meer shortcuts je ontdekte tussen de levels. Dat is hier niet het geval. Je vecht je een weg van bonfire tot bonfire, van level tot level totdat je uiteindelijk niet meer verder kan en een zogenaamde primal bonfire tegenkomt. Dat is het eindpunt van je tocht en het punt waar je kan teleporten terug naar de centrale hub. Van daaruit is het dan weer een andere richting op om hetzelfde stramien te doorlopen.

dark-souls-ii-01

De moeilijkheid is echter als vanouds terug en ik heb meer dan eens binnensmonds staan vloeken wanneer ik na een half uur nagelbijtende spanning stomweg sterf en al mijn souls kwijtspeel. Dat is dan ook vaak het moment waarop je zin in de game even op een dieptepunt zit. Maar de keren dat je dan weer verderop geraakt maken veel goed. Dark Souls 2 is wederom een balansoefening tussen frustratie en voldoening. Het spel blijft echter ten alle tijde fair. Ik heb zelden de indruk gekregen dat de game me onrechtvaardig naar mijn dood stuurde. De titel van From Software blijft een meesterwerkje van gameplay. Je leert uit je misstappen en komt steeds verder door lessen te trekken uit het verleden. De eindbazen van de verschillende levels leken me wel iets eenvoudiger te zijn dan in het eerste spel. Ik kan me natuurlijk vergissen want het is alweer een jaar of drie geleden dat ik de eerste episode heb uitgespeeld. Herrinneringen durven nogal eens te bedriegen. Anderzijds kan het ook te maken hebben met het feit dat ik na Demon’s Souls en Dark Souls nu toch wel al de gameplay wat in mijn vingers heb zitten. Op naar de derde!

Uitgespeeld op 17/02/2017

14 van de 38 achievements behaald
Reclaim flesh and set out as an Undead
Acquire the King’s Ring
Acquire Ashen Mist Heart
See the ending
Defeat the Last Giant
Light the primal bonfire in Sinner’s Rise
Light the primal bonfire in the Iron Keep
Light the primal bonfire in the Black Gulch
Light the primal bonfire in Brightstone Cove Tseldora
Defeat Looking Glass Knight
Reinforce a weapon to its limit
Discover the covenant of rodents
Inherit Captain Drummond’s equipment
Die for the first time

Foto’s van het spel:
dark-souls-ii-02 dark-souls-ii-03 dark-souls-ii-04 dark-souls-ii-05   

Firewatch

Firewatch is zowat de meest bekroonde walking simulator van 2016. Voor diegenen die de term niet kennen. Een walking simulator is een benaming dat wordt gegeven aan een spel waarbij de gameplay tot een minimum is herleid en waarbij je hoofdzakelijk een verhaal ondergaat. Andere games in het genre zijn oa Dear Esther, The Vanishing of Ethan Carter en Gone Home. Firewatch van de developer Campo Santo is één van de meest gekende voorbeelden van het genre dit jaar. Je speelt er een zeker Henry die een job als parkwachter opneemt in de zomer van 1989. Je krijgt een wachttoren toebedeeld en zal van daaruit de wildernis in de gaten moeten houden. Tijdens deze periode kom je nagenoeg geen andere mensen tegen en zal je enige menselijke interactie bestaan uit de radiocontacten dat je hebt met Delilah, een andere parkwachter die een paar kilometer verderop werkt. Meer over het verhaal zal ik in deze bespreking niet uit de doeken doen want dan zou ik algauw het plezier van het spel vergallen voor de lezer. Het spel is vrij kort, een viertal uurtjes, en speelt zich dus hoofdzakelijk in de wildernis af. Je krijgt wat kleine taken te verwerken waardoor je elke dag de bossen moet intrekken en gaandeweg bouw je een zekere band op met Delilah.

De graphics van Firewatch zijn knap en de wouden zijn prachtig in beeld gebracht. Vooral de verschillende lichteffecten zijn knap. De game heeft een vrij minimalistische soundtrack die de sfeer ten goede komt. Het verhaal zelf werd ik, in tegenstelling tot veel andere mensen dit jaar, veel minder door gegrepen. Als ik sommige reviews lees, vraag ik me af of ik wel dezelfde game gespeeld heb. Wat sommige mensen allemaal maken uit een vrij simpel verhaal als deze Firewatch gaat mijn petje te boven. Het heeft zelfs niet te maken met andere interpretaties want het verhaal is heel ondubbelzinnig. Ik verwachtte me aan een emotionele rollercoaster met een straf einde maar dit viel zwaar tegen. Firewatch bleek voor mij uiteindelijk een ok spelletje te zijn zonder enige emotionele impact.

Uitgespeeld op 30/12/2016

Foto’s van de game:
  

The Room 2

Nu we op de laatste dagen van 2016 aangekomen zijn ben ik nog wat van mijn ongoing games aan het uitspelen waarbij ik al redelijk gevorderd ben. The Room 2 van Fireproof Games is een IOS spel dat een vervolg breidt aan de eerste episode. Wederom krijg je een reeks puzzels voor je kiezen waar je doorheen dient te ploeteren. De game heeft een vrij mystiek, esoterisch sfeertje en gaandeweg kom je meer te weten over het verhaal aan de hand van brieven en andere notes die rondslingeren. Het blijft echter allemaal moedwillig vaag. De nadruk ligt vooral op het oplossen van de puzzels. Zoals in de eerste game zijn deze puzzels prachtig in 3d vormgegeven. Je kan de verschillende voorwerpen en toestellen langs alle kanten onderzoeken en kantelen aan de hand van swipe bewegingen. Hendeltjes en knoppen bedien je door er gewoon op te drukken met je vinger en er zijn zelfs een paar stukken die de gyroscoop van je Iphone gebruiken.

De game is naar mijn gevoel alleszins een flink stuk langer dan zijn voorganger en biedt ook meer variatie. Daar waar je in het eerste spel telkens de focus legde op 1 voorwerp, kom je hier terecht in kamers waar je een interactie dient te vinden tussen verschillende objecten. Dit maakt deze game iets complexer dan zijn voorganger, het blijft echter vlot doenbaar. Ik heb bij geen enkele puzzel lang vastgezeten. De keren dat je dan toch vastloopt hebben meestal niet te maken met de complexiteit van een vraagstuk maar eerder met het gekende point ‘n click syndroom dat je een bepaald voorwerp simpelweg niet vindt. Zo zat ik een tiental minuten te zoeken op een bepaald moment tot ik tot de constatatie kwam dat je het deksel van een bokaal in een kast kon losschroeven. Bleek uiteindelijk daar dan een voorwerp in te liggen dat ik nodig had. Zo kom je wel vaker even vast te zitten maar nooit voor lang. The Room 2 is een prima opvolger van de eerste episode en ik kijk uit om de trilogie uit te spelen nu dat ik de derde episode heb binnengehaald op mijn Iphone 🙂

Uitgespeeld op 30/12/2016

Foto’s van de game:

Inside

Inside is zowat alles wat Limbo had moeten zijn. Zo kan ik deze game nog het best samenvatten. De Deense developer Playdead weet wederom een bizar sfeertje neer te zetten in deze lynchiaanse platformer. Terug een korte ervaring maar werkelijk irrëeel opgebouwd. Na de 3tal uurtjes die je nodig hebt om door de game te ploeteren blijf je met meer vragen dan antwoorden achter maar één ding is duidelijk, je bent een ervaring rijker. Je kruipt in deze game in de huid van een klein jongetje dat doorheen bizarre taferelen en landschappen zich een weg baant. Waar de decors eerst nog vrij normaal lijken te zijn, veranderen ze al vrij snel naar kille gigantische structuren en labo’s waar gekke geleerden de meest gruwelijke experimenten lijken te beoefenen. Zoals zijn voorganger Limbo moet Inside het van minimalisme hebben. Verwacht geen overdonderende bombastische muziek en/of actiescenes. Inside bevat nagenoeg geen muziek en de weinige kleuren en muzieknoten die de game rijk is, zijn er om de drukkende sfeer kracht bij te zetten.

Doorheen het spel zal je hoofdzakelijk moeten klimmen, rennen en springen zoals in elke goede platformer en hier en daar wat eenvoudige raadsels oplossen. Dat is dan misschien ook meteen het enige minpunt dat ik kan bedenken voor dit spel. Je hebt nooit werkelijk de indruk dat je iets uitdagends aan het spelen bent. De raadsels stellen niet veel voor en het platformwerk vergt eveneens weinig behendigheid. Dit resulteert helaas vrij vaak in een soort gevoel van leegheid, een zekere verveling dat enkel doorbroken wordt door de uitstekende art direction van de game. Voor stijl, sfeer en ervaring krijgt deze game van mij goede punten, als game op zich laat het iets te veel steken vallen. Limbo was in het zelfde bedje ziek, Inside is wel duidelijk de betere game van beiden.

Uitgespeeld op 28/12/2016

Foto’s van de game:

Infinity Blade 2

Een jaar na de eerste episode bracht Chair Entertainment dit vervolg uit op Infinity Blade. Deze game is uitgekomen in het jaar 2011 dus ongeveer 5 jaar geleden en het is onwaarschijnlijk hoe zeer dit nog steeds een grafisch hoogstandje is voor de smartphone. 2011 was het jaar van de Iphone 4S en het is amper te bevatten dat dergelijke game kon draaien op die hardware. Nu met mijn Iphone 7 speelt deze game uiteraard heel vlotjes maar de pracht en praal is nog steeds een belangrijke eigenschap van deze game. Infinity Blade II gaat verder op het verhaal van de eerste episode. Nadat je de God King hebt verslagen ben je op de dool. Je bent tot de conclusie gekomen dat de God King niet de enige onsterfelijke was en nu vrees je voor de veiligheid van je dorpsgenoten. Je trekt wederom er op uit om een middel te vinden om de andere onsterfelijken te vinden en inzicht te vergaren met betrekking tot hun herkomst. Gaandeweg verneem je dat de Worker of Secrets je wel meer zal kunnen vertellen.

Het vervolg speelt exact zoals de eerste episode. Het spel is een aaneenschakeling van gevechten tussen dewelke je jouw personnage laat stijgen in level en uitrust met steeds krachtigere wapens en bescherming. De gevechten doen erg denken aan een moderne versie van het spelletje punch out. Het is kwestie van op tijd en gepast te reageren op je vijand. Als verdediging beschik je voornamelijke over 3 technieken. Je kan blocken, je kan ontwijken (dodge) en je kan counteren (parry). Blocken is gelimiteerd totdat je schild stukgaat zodat je niet zomaar dit oneindig kan toepassen. Ook de dodge techniek is niet eindeloos toepasbaar. Na een paar dodges raakt je personnage vermoeid en dan word je vrij sloom waardoor je snelle aanvallen niet zomaar meer kan ontwijken. Tenslotte heb je de parry waarbij je met je wapen op het exacte moment een aanval van de vijand dient te counteren. Dit doe je door exact in de tegengestelde richting te swipen dan de richting waarin de vijand je aanvalt. Dit vergt enig inzicht in het aanvalspatroon van je tegenstander en redelijk goede reflexen. Counter je een verkeerde richting of te laat of te vroeg, dan ben je een vogel voor de kat.

Als je een vrije opening ziet in de bewegingen van je tegenstander is het zaak om zelf aan te vallen. Ook hier heb je meerdere mogelijkheden. Je hebt de normale aanval waarbij je met je vinger over het scherm swiped in verschillende richtingen en zo zelf combo’s kan uitlokken, je hebt een superaanval die je pas kan uitvoeren nadat je meter terug volgelopen is en tenslotte heb je een magieknop die je in staat stelt aan de hand van het “tekenen” van magische runes op het scherm om allerlei effecten te bekomen. Het geheel is eerst wat wennen maar vrij snel krijg je de smaak te pakken en worden de gevechten best leuk en uitdagend. Hoe verder je komt in het spel, hoe meer variatie je in de vijanden hebt en hoe meer verschillende routes zich openen langs waar je heen kan.

Het spel is ook best pittig te noemen. Niet iedereen zal er vlot doorheen geraken. Infinity Blade II doet zowat alles wat de eerste game deed maar dan grootser en beter. Ik ben benieuwd naar de derde en laatste episode in de trilogie!

Uitgespeeld op 18/12/2016

Foto’s van het spel: