Street Fighter V

Capcom bracht begin dit jaar de vijfde editie van zijn iconische fighting game uit en ontving hiermee slechts een lauw onthaal van de community. Daar waren een aantal redenen niet vreemd aan. De game was immers nog niet volledig afgewerkt. Capcom wilde absoluut deze game reeds klaar hebben voor de start van de Capcom Pro Tour 2016 en nam bijgevolg de beslissing om het spel uit te brengen met een reeds potige basisuitvoering maar het ontbrak het spel aan heel wat. Zowel bepaalde multiplayer aspecten (penalties voor het verlaten van een online spel oa) als een goede singleplayer ontbraken. Dit was niet naar de zin van de community die de game vrij snel als een incomplete blokkendoos bestempelde. Echter, de core spelers maakten wel degelijk de sprong van SFIV naar SFV. De basics zaten immers goed, en competitiegewijs was dit wel degelijk een waardige opvolger. Voeg daaraan toe dat Capcom SFIV weghaalde uit de competities wereldwijd en overal SFV oplegt en de ietwat gedwongen switch werd wel degelijk gemaakt. Dat gezegd zijnde, wat is het spel waard? Eerst en vooral dien je daarvoor te begrijpen wat mijn ervaring is met fighting games. Ik ben geen neophiet van het genre en speel reeds fighters sinds de hoogdagen van SF2 en MK maar ik ben het ook nooit uitvoerig gaan spelen. Elke uitgebrachte game kon wel rekenen op wat potjes mijnentwege waardoor ik de basics wel goed meeheb maar echt verdiepen heb ik me nooit gedaan. Dat voornemen ligt nu anders met deze release. Ik mis meer en meer het competitieve aspect in sommige games en verdiep me daarvoor de laatste tijd in 3 games die ik altijd zowat als “sidedish” bij mijn gewone gamegedrag zal behouden: Trackmania, Overwatch en dus deze SFV zullen de komende maanden/jaren niet snel mijn harde schijf verlaten.

Zodoende heb ik me nu reeds een tijdje verdiept in deze vijfde editie van de Capcom fighter. Ik speel voornamelijk Cammy en tracht alle subtiliteiten van haar gameplay onder de knie te krijgen. Alle basics zitten er reeds goed in zoals haar speciale technieken, throws, vtrigger en vskill, de ultimate. Dat loopt ondertussen allemaal aardig en hier komt trouwens de aankoop van mijn Xbox Elite gamepad goed van pas. Wat een prachtige controller is dat al gebleken te zijn! Ondertussen heb ik er al heel wat potjes multiplayer opzitten, begint mijn win ratio stilletjes aan omhoog te gaan en kan ik me gaan verdiepen in meer complexe zaken zoals combo’s (ik struggle nog met timing), frametraps enzomeer. Qua singleplayer content heb ik er ondertussen de easy survival en de normal survival mode opzitten. Ik heb alle character story modes uitgespeeld (wat niet echt een achievement is als je ziet hoe poepsimpel de moeilijkheidsgraad hier ligt en hoe kort ze zijn) en ik heb dit weekend de net uitgebrachte single player story “A shadow falls” uitgespeeld. Genoeg stof dus om dit spel in mijn collectie reeds een review te kunnen geven.

Wat betreft de singleplayer modes kan ik idd beamen dat op ogenblik van de release dit een pover spel was. Elk character had zijn eigen kleine story mode maar dit stelde amper iets voor. Als ik even concreet dien te zijn: reken per personnage daarvoor op een storymode van een drietal gevechten waarvan de moeilijkheidsgraad ergens hangt tussen “mijn grootmoeder leert videogames” en “kijk hoe schattig, mijn 2jarig neefje heeft zonet gewonnen” en dit dan aangevuld met getekende tussenstukken die een verhaal moeten voorstellen. Werkelijk beneden alle peil. Casuals die het spel zouden aankopen om op hun eentje te spelen zullen van een kale reis thuiskomen. Capcom wist maar al te goed dat dit onvoldoende was en beloofde ons dan ook nog een waardige singleplayer campaign later op het jaar. Met “A shadow Falls” is die er nu gekomen en het resultaat is leuk maar nu ook niet om uitbundig van te worden. De campaign duurt een paar uur (ik heb er een avondje over gedaan) maar dan vooral omdat tussen elk gevecht cutscenes zitten van meerdere minuten. Het is een leuk campy/cheesy verhaal zoals we het van Capcom gewend zijn, cringworthy op momenten. Zoek er niet te veel achter, het is een toffe aanvulling zonder meer. Wat me echter wel stoorde is hoezeer ook in deze modus de moeilijkheidsgraad belachelijk laag zit. Voor zover ik de opties goed heb nagekeken is er geen mogelijkheid om deze op te drijven trouwens. Het komt er dus eigenlijk op neer dat je door deze campaign walst alsof het niets is. Enkel de laatste fight met Bison is wat moeilijker.

Buiten de character campaigns en deze storymode kan je verder nog op je eentje de survival modes spelen en training mode opstarten. Training mode is ook hier wederom netjes uitgebreid en biedt je zowat alle tools om je personnage goed te leren kennen gaande van buttonregistraties, alle mogelijke gedragingen van je tegenstander instellen enz enz… . Survival mode was dan zowat de bread & butter van de single player experience zolang de campaign niet uit was en dit is toch wel een vrij monotone bedoening. In Easy dien je 10 fights na mekaar uit te spelen zonder te verliezen. Normal 30, Hard 50 en uiteindelijk is de moeilijkste modus een whopping 100 fights. Tussen de fights door kan je enkele “mutators” instellen om het je moeilijker of makkelijker te maken en die steevast punten van je score kosten of opbrengen. Daar waar easy en normal geen noemenswaardig probleem vormden zit ik momenteel wel vast rond de 20 fights bij de hard modus die plots wél piekt qua moeilijkheidsgraad.

Multiplayer zit verder wel leuk in mekaar. Je kan aanvinken in het spel dat tijdens elk mogelijk moment van je singleplayer game (of je nu in training of in survival zit) een online tegenstander kan gezocht worden. Wordt die gevonden dan ga je eerst even een potje robberen met hem waarna je gewoon terug in de singleplayer gedropt wordt waarmee je bezig was. Dat werkt aardig en je kan allerlei zaken instellen zoals de minimumconnectie kwaliteit die je wenst, of je multiplatform games aanvaard of niet (je kan crossplatform PS4-PC spelen), of je enkel ranked of casual of beide wil spelen en of je eerst nog moet accepten als een tegenstander gevonden is of dat de game je meteen mag uit je spel halen zonder waarschuwing. Buiten dit heb je uiteraard de mogelijkheid om actief op zoek te gaan naar tegenstanders, je hebt battle lounges publiek en privé en je kan online zowat alles en iedereen opzoeken en de ranking bekijken waarna je zelfs replays kan opvragen en in je favorieten steken. Qua multiplayer zitten we dus wederom gebeiteld met dit spel. Ik heb ondertussen de smaak flink te pakken en denk dus dat ik dit spel meerdere malen per week zal opstarten de komende maanden/jaren.

Campaign uitgespeeld op 02/07/2016

Achievements behaald: Link

Foto’s van de game:

Comments are closed.