Ant-Man

Gief’s Gym

Batman: Complete Television Series Limited Edition

Meer foto’s van de set:

Gotham S02

Gotham S01

Puzzle Quest 2

Talloze uren heb ik sinds de herfst van vorig jaar in Puzzle Quest gestoken. Eerst met PQ1 en nu sinds begin januari met deze opvolger. Ik denk nu wel met vrij veel zekerheid te kunnen stellen dat ik voldoende match3 gameplay heb verteerd voor een lange tijd. Puzzle Quest 2 is zoals zijn voorganger een aardige game om de tijd te doden en dus ideaal om op zak te hebben als Iphone app. Het idee is nog steeds hetzelfde: gooi wat RPG elementen in een blender met de Bejeweled formule en je krijgt een vrij verslavend fenomeen. Ook in deze tweede episode krijg je dus weer de kans om een personnage te levelen en te voorzien van equipment, technieken en andere leukigheden. Het avontuur leek me in deze game wel wat minder interessant qua storyline maar om nu te stellen dat zijn voorganger op dat vlak een hoogvlieger was.. . Het blijft allemaal vrij braafjes en voor het verhaal hoef je dit spel dus niet te spelen. Een dorpje is in de ban van een geheimzinnig kwaad dat huist in een nabijgelegen eeuwenoude toren. Uiteraard is het jouw taak om op verkenning te gaan en je een weg te banen doorheen de verschillende levels van deze toren. Elk level is een verdieping en het duurt toch wel even voordat je jouw personnage een weg kan laten banen doorheen de verschillende gangenstelsels. Nagenoeg het hele spel speelt zich dus af in deze kerker/toren en bijgevolg krijg je weinig variatie te zien.


De gevechten zijn wederom een combinatie van match3 elementen en het aanklikken van spreuken. Een nieuwigheid bij deze tweede episode is dat je nu ook wapens kan gebruiken. De experience gems uit de eerste episode zijn hier verdwenen. In plaats daarvan vinden we vuisticonen die je dient te matchen om aan de benodigde hoeveelheid te komen om een aanval met je wapen te kunnen uitvoeren. Een andere nieuwigheid is dat de match3 puzzels nu ook gebruikt worden voor alternatieve zaken zoals het openbreken van deuren, het inspecteren van ruimtes en het looten van schatkisten. Elk van deze minigames speelt net iets anders dan de gewone match3 gevechten waardoor er op dat vlak meer variatie in het spel zit. Wat ik wel jammer vond is de aanzienlijke lage moeilijkheidsgraad van het spel. Op geen enkel ogenblik voel je je werkelijk bedreigd en het spel moet daardoor toch wel wat aan spanning inboeten. Wat het extra kwalijk maakt echter is dat de gevechten in het spel vrij snel uitdeinen naar langere potjes doordat de game je verderop vijanden begint voor te schotelen met enorme levensbalken. Weinig uitdaging dus, maar wel een trage progressie, niet zo’n goede combinatie. Het is best een leuk spel maar dan in kleine potjes. Als je echter meerdere gevechten na mekaar wenst te gaan doen, dan wordt het vrij snel saai. Jammer, een gemiste kans mits wat tweaking.

Uitgespeeld op 18/02/2017

Foto’s van het spel:

Dark Souls II

De eerste grote game van 2017 is uiteindelijk deze Dark Souls 2 voor me geworden. Ik was lang niet van plan om deze tweede episode van de Dark Souls serie te spelen. Ik dacht meteen met Dark Souls 3 van start te gaan maar dit zou niet lekker zitten met min OCS, wetende dat ik de tweede episode oversla. Na een dikke 53 uur game time zit het avontuur er op en uiteindelijk ben ik wel blij dat ik aan de trip begonnen ben. Dark Souls 2 is in mijn ogen een bisnummer van de eerste episode alleen veel uitgebreider. Zeker de Scholar of the First Sin versie (die ik uiteindelijk via Steam heb binnengehaald) biedt zeer veel waar voor je geld. De uitdaging is consequent en de decors zijn gevarieerd. Iets té gevarieerd zelf naar mijn zin met momenten.

dark-souls-ii-00

Ik hield enorm van het gevoel van wanhoop en eenzaamheid dat transpireerde uit de pixelporiën van de eerste episode. Dat gevoel van onmacht en angst voor wat komen gaat, dat heb ik nagenoeg niet ervaren in deze tweede episode. Niet dat het spel er veel makkelijker op geworden is. Neen, de levels zijn me gewoon te gewoontjes om die gevoelens op te wekken. Je komt trouwens heel wat decors tegen gaande van tempels, burchten, grotten, moerassen, bossen tot meer fantasierijke omgevingen gevuld met massa’s vliegende draken. Al bij al een pluspunt voor variatie maar dus een tegenvaller voor sfeer. Het feit dat de gamewereld ook niet meer zo naadloos in mekaar overvloeit zoals bij de eerste episode heeft er volgens mij ook veel mee te maken. Dark Souls 2 is een vrij lineaire ervaring waar de eerste episode bestond uit in mekaar verstrengelde levels. Hoe verder je kwam in het spel hoe meer shortcuts je ontdekte tussen de levels. Dat is hier niet het geval. Je vecht je een weg van bonfire tot bonfire, van level tot level totdat je uiteindelijk niet meer verder kan en een zogenaamde primal bonfire tegenkomt. Dat is het eindpunt van je tocht en het punt waar je kan teleporten terug naar de centrale hub. Van daaruit is het dan weer een andere richting op om hetzelfde stramien te doorlopen.

dark-souls-ii-01

De moeilijkheid is echter als vanouds terug en ik heb meer dan eens binnensmonds staan vloeken wanneer ik na een half uur nagelbijtende spanning stomweg sterf en al mijn souls kwijtspeel. Dat is dan ook vaak het moment waarop je zin in de game even op een dieptepunt zit. Maar de keren dat je dan weer verderop geraakt maken veel goed. Dark Souls 2 is wederom een balansoefening tussen frustratie en voldoening. Het spel blijft echter ten alle tijde fair. Ik heb zelden de indruk gekregen dat de game me onrechtvaardig naar mijn dood stuurde. De titel van From Software blijft een meesterwerkje van gameplay. Je leert uit je misstappen en komt steeds verder door lessen te trekken uit het verleden. De eindbazen van de verschillende levels leken me wel iets eenvoudiger te zijn dan in het eerste spel. Ik kan me natuurlijk vergissen want het is alweer een jaar of drie geleden dat ik de eerste episode heb uitgespeeld. Herrinneringen durven nogal eens te bedriegen. Anderzijds kan het ook te maken hebben met het feit dat ik na Demon’s Souls en Dark Souls nu toch wel al de gameplay wat in mijn vingers heb zitten. Op naar de derde!

Uitgespeeld op 17/02/2017

14 van de 38 achievements behaald
Reclaim flesh and set out as an Undead
Acquire the King’s Ring
Acquire Ashen Mist Heart
See the ending
Defeat the Last Giant
Light the primal bonfire in Sinner’s Rise
Light the primal bonfire in the Iron Keep
Light the primal bonfire in the Black Gulch
Light the primal bonfire in Brightstone Cove Tseldora
Defeat Looking Glass Knight
Reinforce a weapon to its limit
Discover the covenant of rodents
Inherit Captain Drummond’s equipment
Die for the first time

Foto’s van het spel:
dark-souls-ii-02 dark-souls-ii-03 dark-souls-ii-04 dark-souls-ii-05   

Hitman SE

2/69 achievements behaald: Link

Meer foto’s:

Amoras

Firewatch

Firewatch is zowat de meest bekroonde walking simulator van 2016. Voor diegenen die de term niet kennen. Een walking simulator is een benaming dat wordt gegeven aan een spel waarbij de gameplay tot een minimum is herleid en waarbij je hoofdzakelijk een verhaal ondergaat. Andere games in het genre zijn oa Dear Esther, The Vanishing of Ethan Carter en Gone Home. Firewatch van de developer Campo Santo is één van de meest gekende voorbeelden van het genre dit jaar. Je speelt er een zeker Henry die een job als parkwachter opneemt in de zomer van 1989. Je krijgt een wachttoren toebedeeld en zal van daaruit de wildernis in de gaten moeten houden. Tijdens deze periode kom je nagenoeg geen andere mensen tegen en zal je enige menselijke interactie bestaan uit de radiocontacten dat je hebt met Delilah, een andere parkwachter die een paar kilometer verderop werkt. Meer over het verhaal zal ik in deze bespreking niet uit de doeken doen want dan zou ik algauw het plezier van het spel vergallen voor de lezer. Het spel is vrij kort, een viertal uurtjes, en speelt zich dus hoofdzakelijk in de wildernis af. Je krijgt wat kleine taken te verwerken waardoor je elke dag de bossen moet intrekken en gaandeweg bouw je een zekere band op met Delilah.

De graphics van Firewatch zijn knap en de wouden zijn prachtig in beeld gebracht. Vooral de verschillende lichteffecten zijn knap. De game heeft een vrij minimalistische soundtrack die de sfeer ten goede komt. Het verhaal zelf werd ik, in tegenstelling tot veel andere mensen dit jaar, veel minder door gegrepen. Als ik sommige reviews lees, vraag ik me af of ik wel dezelfde game gespeeld heb. Wat sommige mensen allemaal maken uit een vrij simpel verhaal als deze Firewatch gaat mijn petje te boven. Het heeft zelfs niet te maken met andere interpretaties want het verhaal is heel ondubbelzinnig. Ik verwachtte me aan een emotionele rollercoaster met een straf einde maar dit viel zwaar tegen. Firewatch bleek voor mij uiteindelijk een ok spelletje te zijn zonder enige emotionele impact.

Uitgespeeld op 30/12/2016

Foto’s van de game: