Goldcliff

Zoals sommigen onder jullie wellicht weten, Nintendo is niet altijd een bedrijf geweest dat exclusief videogames produceerde. Voordat ze de mythische Gameboy uitgebracht hebben of de alom gekende NES, was Nintendo vooral een speelgoedmaker. Nintendo bestaat zelfs al sinds 1889, en was hoofdzakelijk gekend binnen Japan voor het maken en verkopen van Hanafuda kaarten. Deze kaarten met kleurrijke tekeningen kwamen in packs van 48 kaarten en lieten een hele resem aan speltypes toe. Gedurende bijna 100 jaar deed Nintendo niet veel meer dan dergelijk kaarten uitbrengen. Het verhaal wil zelfs dat Nintendo de populariteit van deze kaartspellen te danken had aan hun succes binnen de Yakuza clans. Het is pas veel later dat Nintendo diversifieerde en ander speelgoed is beginnen te ontwikkelen. In de tweede helft van de 20ste eeuw bracht Nintendo een resem aan speelgoed zoals lightguns, een mechanishe hand, een liefdessimulator en zelfs knikkerbanen uit. In de jaren 60 en 70 van vorige eeuw begon de ster van de Hanafuda kaarten te tanen en diende Nintendo zichzelf opnieuw uit te vinden om succesvol te blijven.

Hanafuda

De legende wil dat Gunpei Yokoi, die reeds een tijdje voor het bedrijf werkte en hoofdzakelijk bezig was met het ontwikkelen van mechanisch en electrisch speelgoed, elke dag de Shinkansen nam naar het werk. De Shinkansen kan je best zien als het Japanse equivalent van een hoge snelheidstrein. Tijdens één van deze ritten zag hij een zakenman die wat aan het spelen was met zijn LCD rekenmachine, willekeurig op knoppen drukte om de verveling te bestrijden. Dit bracht Gunpei tot het idee om LCD games te gaan maken. Na wat trials en een partnership met Mitsubishi bracht Nintendo de eerste zogenaamde Game&Watch uit genaamd “Ball”. Deze vrij eenvoudige LCD game werd vrij snel opgevolgd door andere games zoals Fire, Parahute of Octopus. Een partnerdeal met grote spelers op de markt zorgde voor een gigantisch succes wanneer Nintendo ook games kon uitbrengen met ronkende name zoals Popeye, Snoopy of zelfs Mickey. In 1982 kwam de eerste multi screen Game&Watch uit waarbij Nintendo dan weer meer gameplay kon gaan toevoegen door middel van een extra scherm. Het is een periode van snelle groei voor de japanse gamesontwikkelaar met hits zoals Donkey Kong 1 & 2, Mickey & Donald, Cement Factory en Pinball.

Popeye

De enige Game&Watch die ik ooit in mijn bezit had was Goldcliff, een multi screen spel dat vrij laat in de LCD periode uitgekomen is. Als ik het me goed herrinner was ik ongeveer 10 jaar oud toen ik dit spel van mijn moeder heb gekregen. Op dat ogenblik was Gunpei Yokoi reeds zijn kostbare tijd aan het investeren in wat wellicht de meeste gekende portable ooit zou worden, de Gameboy. Ik behoud goede herrinneringen aan die periode, niet alleen met deze game maar tevens ook met een boel andere LCD games dat naarstig tijdens de speeltijd op school uitgeprobeerd werden. Ik heb een boel van deze LCD games de revu zien passeren, hoofdzakelijk van twee ontwikkelaars: Nintendo en Tiger Electronics. Ze volgden mekaar ook in een snel tempo op. Dankzij vette licencing deals konden deze bedrijven LCD games uitbrengen zoals Double Dragon, Castlevania, Zelda, Donkey, Mario, Mickey, Batman, Terminator, … . Mijn eigen LCD game, Goldcliff, plaatste je in de huid van een archeoloog dat veel weg had van een cartoony Indiana Jones, een andere kaskraker van die tijd maar dan in de bioscoopzalen. Het doel van het spel was om schatten te stelen van een Maya God diep in een oude tempel. Hoe groot kan zo’n tempel nu zijn met slechts twee LCD schermpjes? Wel toch behoorlijk wat. Dit spel slaagde er in om een niet onaardige 124(!) levels te bieden voordat je het einde te zien kreeg (waarna je alles van vooraf aan opnieuw kon doorlopen terwijl je score behouden bleef). Goldcliff was tevens de eerste Game&Watch met een continue knop waardoor je verder kon spelen na een game over, weliswaar zonder behoud van je score.

Goldcliff-Opened

De gameplay bestond in hoofdzaak in het springen van platform tot platform om een sleutel te bemachtigen die aan een muur links of rechts hing. Eenmaal je deze sleutel in je bezit had dan diende je je een weg te banen helemaal tot bovenaan het tweede scherm om de deur te openen naar het volgende level. De moeilijkheid lag in de platformen die verschenen en terug verdwenen volgende bepaalde patronen. Het aanleren van deze patronen werd al snel de sleutel tot het succesvol verdergeraken in dit spel. Je kon gerust van een platform afvallen zonder een leven te verliezen maar na een tijdje verschenen onderaan het scherm krabben die heen en weer liepen. Indien je dergelijk beestje aanraakte was het wel degelijk prijs en verloor je een leven. Na een paar levels door te spartelen kwam je dan een kwade Maya God tegen die je ook nog eens diende te doden met behulp van een onderweg gevonden zwaard.

Goldcliff-Closeup2

Aangezien die nagenoeg het eerste videospel was dat ik ooit gekregen heb, heb ik deze Goldcliff werkelijk grijsgespeeld. Mijn enige alternatief toendertijd waren de games van vrienden tijdens het speeluurtje op school of de arcadegames in lunaparken, bars en restaurants.

Samengevat
– Grijsgespeeld
– Eén van de betere Game & Watch spellen vanwege zijn hoog aantal levels
– Uitgespeeld in 1988

Comments are closed.