Enter the Matrix

Bij het begin van deze bespreking kan ik maar meteen opbiechten dat ik een haat liefde relatie heb met de Matrix franchise. Ik hield van de eerste film, was helemaal gek op de tweede film en vond de derde film immens saai. De Matrix is echter een franchise die me leerde het werk kennen van Rob Dougan, een talentvolle muzikant die meer dan één duister randje in zijn muziek heeft. Bovendien vond ik de metaforen en ideeën in de films best te pruimen. Wat valt er natuurlijk niet te houden als game als je het hebt over een donkere toekomst waarin machines de mensheid gevangen houden in een virtuele realiteit alleen maar om onze lichamen droog te zuigen. Het idee is misschien niet nieuw maar de Matrix franchise ging er helemaal mee overboord. Gooi in die mix nog wat fijne kungfu actie en wat mythologie en je krijgt een boeiend verhaal. Jammer genoeg kon dit verhaal niet op een goed einde rekenen en ging het snel bergaf na de tweede film (sommigen vinden de tweede film trouwens ook al een ramp). Als ik er op terugkijk moet ik toegeven dat het spel “Enter the Matrix” ook geen toppertje was maar ik wilde destijds zo graag dat het een fantastische ervaring zou zijn. Na de adrenaline rollercoaster dat de tweede film was wilde ik zo graag zelf aan de slag met de Matrix actie dat ik bewust heel wat bugs en slechte gameplay bewust niet wilde zien. Ik wilde zo hard dat de game alles was wat ik in de eerste twee films had ervaren: vol met special effects, actie en boeiende verhaallijnen. De game werd zelf aangekondigd als zijnde niet slechts een kopie van het verhaal van de films maar zou ook nieuwe verhalen vertellen.

Enter-the-matrix-07

Enter the Matrix brengt het verhaal van Niobe, de kapitein van de Logos, een schip zoals de Nebuchadnezzar welke het schip van Neo is in de films. Tesamen met haar buddy Ghost pikt ze een pakje op in de wereld van de Matrix wat later zal blijken belangrijke informatie te bevatten. Ik zal me niet verder op het gladde spoiler ijs begeven maar weet dat de uiteindelijke storyline maar flinterdun is. Dit is vrij opmerkelijk als je weet dat het spel meer dan 1 uur aan live action 35 mm film footage bevat geschreven en gedirigeerd door de Wachowski broers speciaal voor dit spel. Jup inderdaad enkel voor dit spel een volledig uur aan live filmmateriaal! Als fan van de eerste twee films en niet wetende wat een dampende hoop beer de derde film ging zijn, was dit reeds voldoende om me in bullet time modus naar de dichtsbijzijnde gamewinkel te reppen zodra deze Xbox schijf uitkwam. Als ik nu terugkijk op die periode kan ik wel stellen dat de game voor mij de start was van mijn haat verhouding met de franchise. Vanaf dan ging het enkel maar bergaf met mijn liefde voor de Matrix. De game tracht hard om de spannende actiescenes van de films over te doen en geeft de speler de mogelijkheid om zelf de bewuste kungfu moves op het scherm te toveren. Het resultaat is jammer genoeg van bedenkelijke kwaliteit. Eén bepaald aspect begon me al vrij snel te ergeren en dat is dat je personnage altijd default aan het sprinten is. In heel wat situaties ziet dat er eenvoudigweg belachelijk uit wanneer er niet meteen een noodsituatie aan de gang is. Eenmaal je in gevecht bent blijkt dit niet zo een issue meer te zijn maar daar bots je dan tegen een tweede kritiek punt. De AI van de vijanden is werkelijk abominabel. Vaak merken ze je niet eens op totdat je met een flying kick hun kop tegen de muur ramt of hen op een kogel trakteert en zelfs dan zijn ze nog zo loom als oudjes onder Xanax. Hert gevolg hiervan is dat het spel totaal niet uitdagend is, je ontwapent een vijand, je schopt hem, en herhaalt hetzelfde liedje ad vitam eternam. Soms druk je dan nog eens even de focus knop in voor de lol (de equivalent in dit spel van de bullet time modus uit Max Payne) waarbij je dan wat fancy moves kan uitvoeren zoals op de muren lopen, radje draaien en wat geavanceerdere kungfu shizzle maar voor wat? Het is immers niet eens nodig, de vijanden staan erbij en kijken ernaar. Om het allemaal nog een tikkeltje erger te maken dient gezegd te worden dat de meeste actiemomenten (en dat zijn er heel wat) totaal geen variatie brengen. Dus buiten het feit dat je wat coole moves kan uit je mouw toveren wordt het snel ongeveer even boeiend als zondagmorgen met je opa gaan vissen.

Enter-the-matrix-08

De verschillende decors van het spel zijn bovendien zo leeg en grauw, gewoon een aaneenschakeling van betonnen gangen en hangars, dat je vrij snel zin krijgt om een andere schijf in je Xbox te steken. Alles ziet er grijs en groen uit, het mag dan wel het typische kleurengamma zijn voor de filmtrilogie, in dit spel maakt het de zaak er niet beter op. Sommige levels bieden je enige ontsnapping aan deze monotonie door je een rit aan te bieden in een wagen of bieden je de mogelijkheid om wat over daken te gaan hollen maar dat is het zowat, een eindeloze festijn van mo-cap gevechten gepeperd met wat fmv sequenties om het verhaal vooruit te helpen, triest. Grote fans van de franchise zullen zeker dit spel minstens eenmaal willen uitspelen om toch het zijverhaal gezien te hebben maar aan alle andere gamers kan ik dit spel zeker niet aanraden heden ten dage. Als je wat old school bullet time actie wenst, stort je dan liever op de eerste twee Max Payne games die de tand des tijd toch iets beter hebben doorstaan dankzij hun boeiend sfeertje en storyline.

Uitgespeeld 15/09/2003

Achievements behaald
Finished Post Office Mission
Finished the Airport Mission
Finished the Sewers Mission
Finished the 
Chateau Mission
Finished the Zen Garden Mission
Finished the Freeway Mission
Finished the Power Plant Mission

Finished the Great Hall Mission
Finished the Tea House mission
Finished the Skryscraper mission
Finished the China Town mission
Finished the Logos mission
Finished the game
Finished the game with both characters

Foto’s van het spel:

Enter-the-matrix-01 Enter-the-matrix-02 Enter-the-matrix-03 Enter-the-matrix-04 Enter-the-matrix-05

Price Chart

Comments are closed.