Archive for PC

Dirt 4

Dirt4 is de opvolger van de alom geprezen Dirt Rally, de game die virtuele rally terug op de kaart zette. Sinds Richard Burns rally en Colin McRae Rally was het genre niet prominent meer aanwezig. Offroad racing (mede door het ontstaan van de Dirt franchise oorspronkelijk) moest het vooral hebben van arcade racing met een overvloed aan puberale cool. De echte simulatie diende onder te doen voor minder diepgang, meer spektakel. De echte rally fans keken met smacht uit naar een waardige opvolger. De officiële WRC games kon niemand echt bekoren, dus toen Dirt Rally terug naar de bron ging van het genre waren simulatie fans in hun nopjes. Er werd dan ook met argus ogen uitgekeken naar de opvolger die wederom de nummering opnam van de arcade franchise.


Dirt 4 werd voorgesteld als de episode die zowel de fans van de arcade Dirt games als de liefhebbers van de simulatie Dirt Rally ging weten te verenigen in 1 spel. Is hun opzet geslaagd? Het antwoord is niet meteen laaiend positief. Dirt 4 combineert de rally discipline met andere offroad disciplines zoals Rallycross en Land Rush, iets brutere offroad disciplines waar je samen met andere wagens en buggy’s een modderige arena onveilig maakt. Een Free Roam Gynmkhana achtige challenge modus maakt het feestje compleet voor de fans van spektakel. Om beide publieken tevreden te houden kan je van bij de start kiezen om in simulatie mode te racen, dan wel in arcade mode. De game blijft verder dezelfde maar de besturing van je wagen is aanzienlijk toegankelijker in arcade mode. Tot zover vallen de wijzigingen allemaal best te pruimen. De graphics hebben eveneens een poetsbeurt gekregen en het valt op dat de weers- en lichteffecten een flinke upgrade ondergaan hebben.

Tot nu toe allemaal prima aanvullingen dus. Waar kan het dan nog foutlopen? Wel, de zogenaamde “your stage” modus is wat dit spel het ravijn in sleurt. Initieel lijkt het eigenlijk nog zo geen slecht idee. Your stage is een nieuwe ontwikkelde technologie die de game toelaat om steeds maar nieuwe rally tracks te genereren op basis van een paar parameters. Een kapitale fout dat de ontwikkelaars gemaakt hebben in mijn ogen is dat ze deze tool voor hun hoofdcampagne ook gebruikt hebben. Er zijn geen handmatig opgebouwde, prachtig vormgegeven tracks meer zoals bij zijn voorganger. Alles lijkt nu erg op mekaar. Daar waar je de eerste uren aan gameplay niet eens merkt dat er iets aan de hand is, begin je na een tiental uur te stranden in een soep aan vreemde déjà vu’s. Dezelfde bochten, dezelfde omgevingselementen net iets anders neergezet, het bochtenwerkt dat vervalt in een aaneenschakeling van onopmerkelijke decors. Alles begint vrij snel te vervelen. Daar waar de technologie je de eerste uren nog zand in je ogen kon strooien begin je wat later in de game echt wel het gevoel te krijgen dat alle tracks op mekaar lijken. Rally moet het inderdaad hebben van de rush om over onbekende wegen te knallen met een wagen die je maar net onder controle hebt, maar als deze wegen geen adrenaline meer bezorgen omdat ze zo saai zijn dan blijf je niet verder gamen. Jammer, een gemiste kans. Ik keer terug op Dirt Rally.

Uitgespeeld op 13 juli 2017
33/48 achievements behaald: Link

Dark Souls III

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Miyazaki levert met deze Dark Souls 3 een waardig sluitstuk voor de Souls serie. DS3 is een geconcentreerde versie van alles wat de Souls games boeiend maakte en zoveel meer. Met deze laatste episode levert From Software ook de meest technisch gepolijste game af. De vorige delen durfden nog al eens wat issues hebben, zeker onder de vorm van framerate problemen. De PC versies van de vorige 2 episodes waren een zootje toen ze uitkwamen, niet zo met deze Dark Souls 3. Buiten een initiële issue met Bonfire crashes dat snel gepatched werd, draait deze game geweldig op PC in volle HD glorie. En wat een gothische pracht en praal krijgen we hier voorgeschoteld: dampende moerassen, verlaten en vervallen dorpjes, donkere kerkers, stadjes gehuld in een feeëriek noorderlicht, … . Het is duidelijk dat From Software alles uit de kast gehaald heeft om van dit sluitstuk de ultieme Souls game te maken. De levels zijn een combinatie tussen de lineariteit van de 2de Dark Souls en de geconnecteerde stukken van de eerste Souls. Het valt nog het best te vergelijken met de eerste game Demon’s Souls. Je hebt een centrale hub waar je steeds op kan terugvallen en de game’s levels volgen mekaar wel lineair op, echter binnen de levels zal je vaak shortcuts unlocken die je vooruitgang eenvoudiger zullen maken. Een bonfire die eerst aan het begin van een level staat lijkt plots via een latere shortcut dezelfde bonfire te zijn die je zal gebruiken om je boss rush te gaan doen.

dark-souls-iii-00

Niet alleen de omgevingen en levels zijn wederom netjes uitgewerkt. Ook de vijanden halen alles uit de kast. Niet alleen zit er veel variatie in het legioen aan vijanden die je het leven zuur zullen maken, ze zijn ook nog eens prachtig vormgegeven. Zo was ik bijvoorbeeld sterk onder de indruk van een vijand die eerst een ogenschijnlijk ongevaarlijke ondode leek te zijn totdat je er dicht bij kwam. Uit de borstkas van deze vijand breekt plots een gigantisch krioelen van inktzwarte slangbeesten uit met vuurrode ogen. Een paar seconden later dien je wel jouw mening te herzien, het ding dat nu op je af komt wandelen heeft weliswaar nog de frêle benen van de ondode waar het uit is ontsproten maar wat er uit zijn lichaam krioelt en wriemelt is een heel ander monster waar je liever niet te dicht bij in de buurt komt. Uiteraard brengt From Software ook wel wat klassieke vijanden terug in deze finale maar al bij al moet gezegd worden: ze slagen er wonderwel in om nog een flinke dosis nieuwe monsters naar je hoofd te slingeren. De gruwelijkste creaties hebben hun plaatsje gekregen om van de bazen nog maar te zwijgen. Dark Souls 3 blijft echter trouw aan de waarden van de serie: een harde challenge maar nooit onfair. Als je doodgaat dan ben je meestal onvoorzichtig geweest of je beheerst nog niet voldoende het aanvalspatroon van de vijand.

dark-souls-iii-01

Na Demon’s Souls en Dark Souls 1 & 2 uitgespeeld te hebben kan ik nu dus ook zeggen dat ik het sluitstuk van de trilogie op zijn knieën heb gekregen. Een geweldige afsluiter en voor de gamers die nog geen enkele Souls game gespeeld hebben meteen de beste versie om te spelen. Toppertje!

Uitgespeeld op 22/04/2017
23/43 achievements behaald: Link

Meer foto’s:
dark-souls-iii-02 dark-souls-iii-03

Dishonored 2

Het is alweer een tijdje geleden dat ik me zo in een game vastgebeten heb als in deze Dishonored 2. De Fransmannen van Arkane Studios hebben een huzarenstukje neergezet met dit vervolg op deze eerste Dishonored. Buiten het feit dat de game nogal wat patching heeft nodig gehad op PC en dat op dit eigenste ogenblik de game nog steeds durft te crashen kan ik echt niets slecht bedenken over Dishonored 2. Het spel bied de mogelijkheid om in de huid te kruipen van Corvo Attano, de held uit het eerste spel, of je kan tevens de game doorploegen in de huid van Emily Kaldwin, de huidige monarch van Dunwall. Zoveel jaren na de dood van haar moeder en het avontuur van Dishonored 2 ontvouwt zich een nieuwe coup in Dunwall waardoor je wederom undercover dient te gaan om je naam te zuiveren en order te scheppen. Ditmaal zal je echter maar eventjes in Dunwall vertoeven en zal het strijdtoneel zich vanaf de tweede missie al meteen verplaatsen naar Karnaca, een zuiderse kuststad.

dishonored2-00

De graphics zijn om vingers en duimen bij af te likken. Er is zoals bij de eerste game niet gekozen voor hyperrealisme maar de game houdt het midden tussen cartoony en realistisch. De decors en personnages worden sterk geaccentueerd en dit levert een heerlijk sfeertje. De hoofdrolspeler is in mijn ogen echter Karnaca zelf, een stad die het moet hebben van zuiderse invloeden. Het deed me bij momenten denken aan Havana, zonovergoten, stedelijke vergane glorie. Prachtig in beeld gebracht. Maar daarbij blijft het niet voor Arkane Studios, ze hebben de verschillende decors/levels zo gedetailleerd uitgewerkt dat je tientallen manieren hebt om je doel te bereiken. Elke manier is wel even leuk en laat je een andere kant van het level zien. Voeg hierbij de gameplay van Dishonored waarbij je heel creatief kan omspringen met je krachten en technieken en je bekomt een game die je kan blijven spelen. Na tientallen uren ontdek je nog nieuwe mogelijkheden en dit maakt dat de game niet snel saai aanvoelt. Je kan de hele game stealthy spelen en zelfs ervoor zorgen dat je nooit gezien wordt van begin tot einde en zelfs niemand gedood hebt, je kan er ook guns blazing doorlopen en evengoed blijft het een bijzonder leuke ervaring. Reken daarbij nog de mystieke krachten die je aangereikt krijgt door de Outsider en de mogelijkheid om bepaalde runes zelf te gaan wijzigen en je weet bijgevolg dat hier heel wat plezier aan te beleven valt.

dishonored2-01

Uitgespeeld op 26/03/2017
50/50 achievements behaald: Link

Dark Souls II

De eerste grote game van 2017 is uiteindelijk deze Dark Souls 2 voor me geworden. Ik was lang niet van plan om deze tweede episode van de Dark Souls serie te spelen. Ik dacht meteen met Dark Souls 3 van start te gaan maar dit zou niet lekker zitten met min OCS, wetende dat ik de tweede episode oversla. Na een dikke 53 uur game time zit het avontuur er op en uiteindelijk ben ik wel blij dat ik aan de trip begonnen ben. Dark Souls 2 is in mijn ogen een bisnummer van de eerste episode alleen veel uitgebreider. Zeker de Scholar of the First Sin versie (die ik uiteindelijk via Steam heb binnengehaald) biedt zeer veel waar voor je geld. De uitdaging is consequent en de decors zijn gevarieerd. Iets té gevarieerd zelf naar mijn zin met momenten.

dark-souls-ii-00

Ik hield enorm van het gevoel van wanhoop en eenzaamheid dat transpireerde uit de pixelporiën van de eerste episode. Dat gevoel van onmacht en angst voor wat komen gaat, dat heb ik nagenoeg niet ervaren in deze tweede episode. Niet dat het spel er veel makkelijker op geworden is. Neen, de levels zijn me gewoon te gewoontjes om die gevoelens op te wekken. Je komt trouwens heel wat decors tegen gaande van tempels, burchten, grotten, moerassen, bossen tot meer fantasierijke omgevingen gevuld met massa’s vliegende draken. Al bij al een pluspunt voor variatie maar dus een tegenvaller voor sfeer. Het feit dat de gamewereld ook niet meer zo naadloos in mekaar overvloeit zoals bij de eerste episode heeft er volgens mij ook veel mee te maken. Dark Souls 2 is een vrij lineaire ervaring waar de eerste episode bestond uit in mekaar verstrengelde levels. Hoe verder je kwam in het spel hoe meer shortcuts je ontdekte tussen de levels. Dat is hier niet het geval. Je vecht je een weg van bonfire tot bonfire, van level tot level totdat je uiteindelijk niet meer verder kan en een zogenaamde primal bonfire tegenkomt. Dat is het eindpunt van je tocht en het punt waar je kan teleporten terug naar de centrale hub. Van daaruit is het dan weer een andere richting op om hetzelfde stramien te doorlopen.

dark-souls-ii-01

De moeilijkheid is echter als vanouds terug en ik heb meer dan eens binnensmonds staan vloeken wanneer ik na een half uur nagelbijtende spanning stomweg sterf en al mijn souls kwijtspeel. Dat is dan ook vaak het moment waarop je zin in de game even op een dieptepunt zit. Maar de keren dat je dan weer verderop geraakt maken veel goed. Dark Souls 2 is wederom een balansoefening tussen frustratie en voldoening. Het spel blijft echter ten alle tijde fair. Ik heb zelden de indruk gekregen dat de game me onrechtvaardig naar mijn dood stuurde. De titel van From Software blijft een meesterwerkje van gameplay. Je leert uit je misstappen en komt steeds verder door lessen te trekken uit het verleden. De eindbazen van de verschillende levels leken me wel iets eenvoudiger te zijn dan in het eerste spel. Ik kan me natuurlijk vergissen want het is alweer een jaar of drie geleden dat ik de eerste episode heb uitgespeeld. Herrinneringen durven nogal eens te bedriegen. Anderzijds kan het ook te maken hebben met het feit dat ik na Demon’s Souls en Dark Souls nu toch wel al de gameplay wat in mijn vingers heb zitten. Op naar de derde!

Uitgespeeld op 17/02/2017

14 van de 38 achievements behaald
Reclaim flesh and set out as an Undead
Acquire the King’s Ring
Acquire Ashen Mist Heart
See the ending
Defeat the Last Giant
Light the primal bonfire in Sinner’s Rise
Light the primal bonfire in the Iron Keep
Light the primal bonfire in the Black Gulch
Light the primal bonfire in Brightstone Cove Tseldora
Defeat Looking Glass Knight
Reinforce a weapon to its limit
Discover the covenant of rodents
Inherit Captain Drummond’s equipment
Die for the first time

Foto’s van het spel:
dark-souls-ii-02 dark-souls-ii-03 dark-souls-ii-04 dark-souls-ii-05   

Hitman SE

2/69 achievements behaald: Link

Meer foto’s:

Project Cars

project-cars-limited-edition-00

Meer foto’s:
project-cars-limited-edition-02 project-cars-limited-edition-03 project-cars-limited-edition-04

Dirt Rally

dirt-rally-00
dirt-rally-01
119/170 Achievements behaald: Link
Online profiel: Link
Mijn video playlist: Link

 

Dishonored CE

In oktober van 2012 bracht Bethesda Dishonored uit. Een spel ontwikkeld door het franse team van Arkane Studios. In die periode was ik druk in de weer met andere toppers zoals Guildwars 2, de toenmalige WoW expansion Mists of Pandaria en niet te vergeten Dark Souls en Assassin’s Creed 3. Ik hoorde veel goeds van deze sleeper hit en nam me toendertijd voor om deze game een kans te geven zodra de gaming actualiteit wat rustiger zou worden. Nu, 4 jaar later, heb ik eindelijk de kans gezien om dit spel te spelen en het is inderdaad een zeer fijne game. In Dishonored speel je de rol van Corvo en ben je de persoonlijke lijfwacht van de Empress van Dunwall, een kuststadje in de ban van de dodelijke pest. Wanneer de Empress vermoord wordt en jij beschuldigd wordt van de daad begint het spel.

De gameplay lijkt in eerste instantie op een standaard FPS maar vrij snel kom je tot de conclusie dat er veel meer bij komt te kijken dan alleen maar meppen en schieten. Arkane Studios bieden je voor elke mogelijke situatie heel wat mogelijkheden om verder te geraken. Je kan ervoor kiezen om de gewelddadige weg te nemen en alle vijanden brutaal af te slachten aan de hand van messen, kogels, granaten en verschillende valstrikken maar de game biedt je ook de kans om door alle levels heen te geraken zonder maar één vijand om te leggen. Corvo wordt daarbij geholpen door mystieke krachten die hem in staat stellen tot de meest onwaarschijnlijke dingen. Zo kan je jezelf teleporteren over een paar tientallen meters, je kan de tijd doen stilstaan, door muren heen kijken, enz.. . Sommige krachten zijn vrij origineel zoals het possederen van vijanden en dieren om ze dingen te laten doen. Aan de hand van het spelmechanisme en hoeveel moeite je neemt in het spel om alles te ontdekken kan je over meer of minder krachten beschikken. Na verloop van tijd creëer je op die manier je ultiem personnage. Een stealthy Corvo die ongezien door de meest bewaakte burchten geraakt of een brutale gunslinger die de vijanden als lappen poppen doorheen de levels blaast.

Het sfeertje van Dishonored is ook heerlijk. Dunwall is een kuststadje in de ban van de zwarte pest. Qua tijdperk lijkt alles op het Engeland van de industriële revolutie. Grauwe stegen, schoorstenen, kasseien, dat soort stuff. Arkane heeft echter voor wat contrast gezorgd en deze ingebeelde wereld voorzien van een aantal mystieke elementen (magie, voodoo) en hoogtechnologische snufjes zoals bliksempoorten en andere rare machines. Het geheel baadt in een donker sfeertje doordrenkt van de referenties naar de walvissenjacht (de inwoners van Dunwall halen hun electriciteit uit het verwerken van vet van walvissen). Een originele setting dus. Nu 4 jaar later zijn de graphics weliswaar lichtjes verouderd, hoewel ze zeker nog hun charme hebben maar de gameplay staat nog steeds als een huis. Na een tijdje ga je beseffen op hoeveel verschillende manieren je een level kan tackelen en dan valt het pas op hoezeer Arkane Studios hun spel goed beheersen. Ik kijk zeker uit naar Dishonored 2 die er nu in november zit aan te komen.

Uitgespeeld op 18/09/2016
50/50 achievements behaald: Link

Meer foto’s:
dishonored-02 dishonored-03 dishonored-04 dishonored-05

The Witcher 3: Blood and Wine

De tweede en meteen ook laatste expansie voor Witcher 3 is deze Blood & Wine. Het is meteen ook zowat de grootste DLC van een spel dat ik ooit ben tegengekomen. B&W voegt een geheel nieuwe regio toe aan het basisspel genaamd Toussaint. Deze nieuwe regio zit tot de nok gevuld met een extra avontuur, tientallen sidequests, verborgen schatten, nieuwe Witcher Gear, een geheel nieuwe Gwent factie enzoverder enzomeer. Wil je deze expansie volledig uitspelen dan ben je gerust nog eens een extra 60 tot 70 uur zoet. Projekt Red blijft verbazen. Na B&W uitgespeeld te hebben staat mijn Steam teller voor Witcher 3 en expansions op 179 uur! Hou hierbij rekening dat ik weliswaar alle hoofd en sidemissions heb gespeeld maar dat ik nog heel wat schatten (vraagtekentjes op de map) niet eens bezocht heb. Wil je voor de 100% gaan dan zal je vlotjes meer dan 200 uren zoet zijn met dit spel. En dat voor een singleplayer game.

Blood and Wine 00

Blood & Wine haalt Geralt naar het hertogdom van Toussaint dat je nog het beste kan vergelijken met een heroic fantasy versie van Zuid Frankrijk: bergen, mediteraan sfeertje, wijngaarden, … je kent het wel. Dit idylische plaatsje zit met een probleem. Sinds kort slacht een monster hooggeplaatste personen af zonder dat ze maar kunnen vinden wie, wat of waarom. Geralt wordt door Anna Henrietta, de hertogin van dit schilderachtig gebied, naar Toussaint gehaald om komaf te maken met deze serial killer. Gaandeweg ontdek je dat niets is wat het lijkt en dat er aan deze zonovergoten maatschappij ook een vrij duister kantje zit. Het verhaal is leuk uitgewerkt, behoort niet meteen tot de beste verhaallijn (die eer laat ik aan Hearts of Stone) maar weet desalniettemin te blijven boeien tot het einde. De expansie strooit verder rijkelijk met sidemissions en activiteiten (zoals het beheren van je eigen eigendom of het verzamelen van een nieuwe Gwent factie) zodat je je geen seconde zal vervelen. De landschappen zijn in deze expansie van een ongekende pracht en contrasteren enorm met de grauwe look van de hoofdgame. Kortom, als je hierin je geld steekt, zal je zeker niet van een kale reis terugkomen.

witcher3 2016-08-24 20-38-15-54

Campaign uitgespeeld op 24/08/2016

Foto’s van het spel:

Witcher 3: Hearts of Stone

Hearts of Stone is de eerste expansie voor het bejuwelde Witcher 3 van CD Projekt. Deze uitbreiding maakt de oorspronkelijke map van het spel nog wat groter door de noordelijke gebieden nog uit te breiden met extra bossen, grotten en dorpjes. Uiteraard zit dit nieuwe gebied wederom gevuld met extra missions. Echter zal je de hoofdmoot van deze uitbreiding zoet zijn met het nieuwe avontuur dat Hearts of Stone je voorschotelt. Zonder in detail te treden en zaken prijs te geven kan ik wel stellen dat het verhaal van deze uitbreiding me zeer gesmaakt heeft. De personnages die je tegenkomt zijn gelaagd en tot aan het einde van het verhaal blijf je met vragen en twijfels zitten. Er zit bovendien nog een mooie moraal doorheen zonder dat de developers echt belerend worden. Het blijft een Witcher game, niets is ooit zwart of wit, alles is grijs.

Hearts of Stone 00

Tijdens het avontuur zal je bovendien Geralt in een paar ongebruikelijke situaties geplaatst zien wat het geheel alleen maar boeiender (en soms zelf grappig) maakt. Hearts of Stone is een waardige expansion voor de base game waar je toch een 10-15 uurtjes zoet mee zal zijn. Reken misschien eerder 20-25 uur als je echt alles wil gedaan hebben. Voor de luttele Euro’s dat ze hiervoor vragen kan je niet sukkelen.

Hearts of Stone 01

Campaign uitgespeeld op 17/07/2016

Foto’s van het spel: