Archive for Nintendo Switch

Mario Kart 8 Deluxe

50cc All gold cups – 3 stars
100cc Ongoing

Zelda: Breath of the Wild

Het avontuur zit er op. Na een stevige 75 uren Hyrule ontdekken heb ik de laatste Zelda uitgespeeld. Ganon is wederom maar eens met de grond gelijk gemaakt. Deze Breath of the Wild is een zeer atypische Zelda game. De standaarden van deze serie worden hier flink door mekaar geschud. De game is een open wereld zoals we die vandaag de dag wel vaker zien met Skyrim en andere games zoals Horizon Zero Dawn wat ervoor zorgt dat je het avontuur kan spelen in de volgorde dat jij wenst. Deze game gaat daar wel aanzienlijk ver in. Zo kan je van bij de start van het spel in principe al dadelijk naar de eindbaas trekken mocht je dit willen. De speedrunning community speelt deze game momenteel uit in minder dan een uur. Maar daar ligt natuurlijk niet de essentie van deze game. Breath of the Wild is opgebouwd omtrent het idee dat alles in de wereld toegankelijk moet zijn. Zo biedt de game je de mogelijkheid om zowat op alles te klimmen (bomen, muren, bergen). Het heeft niet persé altijd nut en soms is het ook knap lastig om ergens te geraken maar wil je het echt, dan kan het in dit spel. Hyrule is trouwens knap weergegeven dankzij een mix van cell shading en gedetailleerde decors. De vrijheid die de game je biedt is de eerste uren zelfs heel erg desorienterend. Je kan overal naartoe en de game verplicht je nergens toe. Je krijgt ook niet meteen een duidelijke missie. Toen ik met vrienden van me over het spel sprak merkte ik dat sommigen daardoor vrij snel afhaakten. Ook ik heb enige tijd nodig gehad om mijn doelen in het spel te vinden. Echter, zet je even door dan krijg je vanzelf tientallen dingen die je nog wenst te doen. In tegenstelling echter tot een Ubisoft game waarbij de map een wirwar van targets en iconen is, werkt deze game geheel anders. Door je omgeving te analyseren kom je vanzelf boeiende zaken tegen en deze leiden dan weer tot andere ontdekkingen.

In de pers spreken ze met veel lof over Breath of the Wild en terecht. De makers hebben het aangedurfd om de vertrouwde Zelda formule om te buigen naar iets geheel nieuws. Geen klassieke dungeons meer maar tientallen mini dungeons, wapens die kapot kunnen gaan waardoor je continu moet uitkijken naar nieuwe wapens, geen krachten die je moet unlocken zodat je verder kan geraken in het spel. Je krijgt alles van bij de start en daarmee moet je het doen. De keuze van de wapens die kunnen stukgaan is gewaagd en zelfs na 75 uren gameplay ben ik er nog niet geheel aan uit of ik dit nu een goede beslissing vind of niet. Enerzijds verplicht het je om te blijven uitkijken naar nieuwe items, anderzijds heb ik meer dan eens gevloekt als een heel leuk wapen plots stukging. Vaak zal je in een situatie terechtkomen waarbij je een kamp met vijanden wilt binnenvallen omdat je er een schatkist ziet staan, alleen maar om te ontdekken uiteindelijk dat je jouw lievelingswapen stukgeslagen hebt om in de schatkist een wapen van minder goede kwaliteit te vinden. Deze momenten vallen helaas iets te vaak voor waardoor je na een tijdje je afvraagt of je uberhaupt nog wel de moeite wil doen om zo’n kamp binnen te vallen. Gelukkig zijn er tientallen andere zaken te doen in de wereld die wel de moeite lonen en blijft het op zich ook gewoon geweldig om Hyrule te verkennen. De wereld is werkelijk gigantisch en heel divers. Het is moeilijk om de vinger exact op te leggen waarom maar zelfs na al die uren blijft het verfrissend om met je paard op avontuur te trekken.


Ik twijfel er dus niet aan dat ik de game nog vaak zal opstarten om er nog even op uit te trekken door Hyrule 🙂

Uitgespeeld op 12/08/2017
– 75 uren ingame
– 4 Divine beasts bevrijd
– 59/120 Shrines doorploeterd