Archive for MS Xbox

Rallysport Challenge 2

Uitgespeeld in 2004

Splinter Cell Pandora Tomorrow

Bijna twee jaar na zijn eerste avontuur keert Sam Fisher terug met deze sequel op Splinter Cell. Als je naar de singleplayer mode kijkt kan je stellen dat Pandora Tomorrow alle kenmerken heeft van de standaard sequel: meer van hetzelfde maar dan beter. Wat echter deze tweede episode zo memorabel maakt is de multiplayer component. Pandora Tomorrow introduceerde een asynchrone multiplayer dat in 2004 een kleine storm veroorzaakte op de nog jonge Xbox Live. In die tijd waren multiplayer games nog vooral gefocused op deathmatch en capture the flag standaarden. Unreal Tournament 2003/4 domineerden de online scene en fps multiplayer games legden zich vooral toe op maps waarbij elke tegenstander exact dezelfde vaardigheden had. Deze games werden bovendien vaak gespeeld op maps die perfect symmetrisch opgesteld waren. Niet at Pandora Tomorrow een pionier was, er waren nog games die asynchrone multiplayer elementen hadden maar deze tweede Splinter Cell dreef het concept heel ver door twee facties te bieden die niet alleen totaal verschillend aanvoelden maar tevens door deze facties verschillende objectieven te geven. Langs deze ene kant had je de spionnen, die zich vooral stil en atletisch voortbewogen in de schaduwen, hun prooi observerend om dat tot een snelle efficiente aanval over te gaan met behulp van geavanceerde gadgets en acrobatische moves. Zo snel als deze spionnen zijn, ze zijn ook heel kwetsbaar om afgeknald te worden. Te lang in het zicht lopen is een gegarandeerde dood. Het komt er dus op aan om de omgeving in je voordeel te gebruiken. Ubisoft Shanghai leverde trouwens prima werk af door levels te ontwerpen die spionnen toeliet om zich stil voort te bewegen langs ventilatiebuizen, hangende aan pijleidingen of door over metalen structuren te lopen hoog boven de hoofden van hun vijanden. Een spion’s manier om de vijand om te leggen was om hem te verrassen en via een handgreep om het hoekje te helpen.

Splinter Cell 2 01

De andere factie zijn de huurlingen, waarbij de gameplay danig verschilt van de spionnen. Daar waar je de spionnen controleert vanuit third person perspectief, speel je de huurlingen vanuit een fps standpunt. Ze bewegen zich heel wat trager voort dan de spionnen maar compenseren deze sloomheid met een arsenaal aan wapens waarmee ze spionnen in een fractie van een seconde afknallen. Voeg daar een verzameling gadgets aan toe die als doel hebben om spionnen te detecteren zoals triplines, camera’s speciale lenzen waarmee je gebruik van electriciteit of bewegende targets beter ziet en je weet dat beide facties genoeg in huis hebben om mekaar het leven zuur te maken. Een multiplayer ontwerpen met zo twee dermate verschillende facties kon heel slecht uitdraaien maar Ubisoft bracht het er met glans van af. De multiplayer was dikke fun en boodt eindeloze mogelijkheden.

Zoals eerder vermeld is de singleplayer ervaring veel klassieker in opzet. Het is zeker niet een slechte game, het is de nog maar de tweede episode van deze franchise en toendertijd was de gameplay nog verfrissend genoeg om je aandacht vast te houden. Nieuwe aanvullingen zoals een verbeterd alert systeem voor de computergestuurde tegenstanders of een SWAT move waarmee Sam Fisher de kamer op een stealthy manier kan binnendringen zijn leuk maar ze revolutioneren niet de gameplay. Maar goed, zoals ik reeds aangaf hoeft dat niet een slecht iets te zijn. De singleplayer is goed uitgevoerd en de uitdaging is nog steeds een genot voor de amateurs van stealthgames. In deze episode volgen we Sam Fisher in zijn achtervolging van Sadono doorheen verschillende locaties zoals Parijs, Timor, Jeruzalem of zelfs Los Angeles. Sadono dreigt ermee om chemische bommen te laten afgaan op Amerikaanse bodem en houdt dit tegen door dagelijks te bellen met de bomdragers. Vanwege deze strategie kan Sam niet zomaar Sadono head on aanvallen zolang we niet weten waar de bommen zich bevinden of wie ze in handen heeft. Het wordt jouw taak in deze game om de vitale info te bemachtigen en vervolgens hem uit te schakelen. Het verhaal is minder complex dan bij het eerste spel maar is ook geen hoogvlieger. Je wordt nooit echt dermate betrokken in het scenario dat je meevoelt met de situatie, bijgevolg houd je het bij de levels uit te spelen op de coolste manier.

Splinter Cell 2 00

Splinter Cell Pandora Tomorrow is een leuke sequel op de eerste game en biedt de gamers die met de eerste game niet genoeg kregen van Sam Fisher nieuwe levels. De game zal echter niet de analen ingaan voor de singleplayer mode maar wel degelijk voor de fantastische asynchrone multiplayer waarbij twee totaal verschillende gameplays succesvol gemixed worden.

Uitgespeeld in 2004

Achievements behaald
Complete the US Embassy, Dili mission
Complete the Saulnier Cryogenic, Paris mission
Complete the Paris to Nice mission
Complete the Jerusalem mission
Complete the Kundang Camp mission
Complete the Komodo mission
Complete the Jakarta mission
Complete the LAX INTERNATIONAL AIRPORT mission
Complete the game in Normal difficulty
Perform 5 split jumps
Sound 2 alarms and then complete the mission objective
Activate 10 Medkits in the game
Neutralize Norman Soth
Bypass 5 security cameras by jamming them
Save Francois Coldeboeuf
De-activate 5 turrets
Neutralize Dahlia Tal
Retrieve ND133

Foto’s van de game:

Splinter Cell 2 00 Splinter Cell 2 01 Splinter Cell 2 02 Splinter Cell 2 03 Splinter Cell 2 04 Splinter Cell 2 05 Splinter Cell 2 06 Splinter Cell 2 07 Splinter Cell 2 08 Splinter Cell 2 09 Splinter Cell 2 10 Splinter Cell 2 11 Splinter Cell 2 12 Splinter Cell 2 13 Splinter Cell 2 14

Price chart

Rainbow Six 3

Rainbow Six 3 00 Rainbow Six 3 01

Uitgespeeld in 2004

Price chart

Project Gotham Racing 2

Project Gotham Racing 2 00 Project Gotham Racing 2 01

Uitgespeeld in 2004

Price chart

Midtown Madness 3

Als je een gamer nu aanspreekt over de Zweedse ontwikkelaar Dice, dan zal Midtown Madness 3 waarschijnlijk de laatste game zijn die ter sprake komt. Voordat Dice het grote succes kende met de Battlefield serie hadden ze reeds een paar racing games ontwikkeld. Tussen deze titels zaten wat mij betreft twee pareltjes die ze uitgebracht hebben op de eerste Xbox: Rallysport Challenge 2 en Midtown Madness 3. Dice heeft trouwens de Midtown franchise overgenomen van een andere ontwikkelaar. Midtown 1 en 2 waren beide games die hoofdzakelijk in opdracht van Microsoft werden gemaakt door Angel Studios om de kracht van PC (Windows) gaming aan het publiek aan te tonen. Angel Studio’s werd enige tijd later Rockstar San Diego. Yup, inderdaad, dezelfde studio die Red Dead Redemption heeft gemaakt. Voordat ze echter bij Rockstar gingen stonden ze bekend voor open world racing games. Microsoft vroeg hen om Midtown Madness 1 te maken. De game combineerde het realisme van een werkelijke stad zoals Chicago met een heel arcade gameplay waarin je een boel uitdagingen voorgeschoteld kreeg gaande van simpele races tot meer exotische dingen als een capture the flag modus. De game kreeg heel wat bijval en een jaar later brachten ze alweer Midtown Madness 2 uit met ditmaal twee steden: Londen en San Francisco. Rond die tijd was Angel Studio’s druk in de weer met het ontwikkelen van heel wat open wereld racing games. In sneltempo brachten ze Smuggler’s Run 1 en 2 uit alsook de eerste Midnight Club. Het duurde niet lang totdat Take Two Interactive hen overkocht en hun naam wijzigde naar Rockstar San Diego. Microsoft bracht in die periode hun eerste gameconsole uit, de Xbox, en zocht ook voor dit toestel een flagship racing game om de kracht van hun console aan te tonen. Ze speelden de Midtown franchise door aan Dice en vroegen hen om de game te ontwikkelen. Dice bracht uiteindelijk Midtown Madness uit in Juni 2003. Het spel biedt twee nieuwe stedelijke omgevingen: Parijs en Washington D.C.

Midtown Madness 3 01

Deze steden waarin je naar hartelust kan rondracen zijn redelijk omvangrijk voor een game uitgebracht in 2003. Midtown Madness 3 was mijn eerste open world racing game die me toeliet om online te gamen tegen andere spelers. We stonden toen nog aan het begin van de console multiplayer mogelijkheden en ik herrinner me dat deze game de eerste grote multiplayer ervaring voor mij was op console. Online gaan door een rudimentaire versie van Xbox Live dat toen nog in zijn kinderschoenen stond, de headset gebruiken voor de eerste keer en gewoon wat rondhossen samen met andere tegenstanders online was een fantastische ervaring. De game biedt je ook een singleplayer modus maar het plezier dat je daar aan kan beleven is slechts een fractie van de werkelijke Hymn of Joy dat de online ervaring was.

De hoofdmodus in single player heet “work undercover” en bied je een absurd scenario waarin je bizarre uitdagingen dient aan te gaan die soms plezant zijn, soms frustrerend zoals pizza leveringen, taxi missies of zelfs het besturen van een beveiligd voertuig terwijl politie en andere gekken op je inbeuken. In de Parijs sectie van deze modus krijg je vaak te maken met je nemesis Mathilda. Man, man, man wat kan die griet op je zenuwen gaan werken. Ze kweelt continu oneliners en provocaties in haar engels met een grotesk frans accent naar je hoofd. Washington is meer van hetzelfde in een andere omgeving. In plaats van loony Mathilda krijg je hier te maken met haar Amerikaans nichtje Angelina, niet veel beter. Buiten deze hoofdmodus kan je kiezen uit een aantal modes zoals Cruise, Blitz en Checkpoint races. Cruise laat je toe om vrij de steden te gaan verkennen, ideaal om bepaalde shortcuts te ontdekken. Blitz strooit wat checkpoints rond op de map en vraagt je om binnen een bepaalde tijdslimiet zo snel mogelijk alle punten af te tikken. Checkpoint biedt dan weer een racemodus met checkpoints maar ditmaal tegen andere AI bestuurders in plaats van tegen een tijdslimiet te moeten racen.

Midtown Madness 3 00

Echter zoals ik reeds aangaf eerder in dit artikel is de singleplayer slechts een borrelhapje voordat je aan het hoofdgerecht begint. En dat hoofdgerecht is de multiplayer component. Racen tegen de computer kan nooit zo leuk worden als online gaan en de uitdaging aangaan met 7 echte tegenstanders. Online heb je ook een reeks modussen: cruise, checkpoint, capture the gold, tag, hunter en stayaway. Cruise en checkpoint zijn vrij eenvoudig qua opzet en kopieën van de single player modes. Meer plezier valt er te beleven in de volgende modes. Capture the gold is een capture the flag game waar het spel goud laat verschijnen ergens op de map. Zodra je dit goud ziet verschijnen op de radar is het aan jouw team om als een gek er heen te racen. Eenmaal het goud in je bezit, dien je het zo snel mogelijk in veiligheid te brengen met 7 andere gekken achter je aan die je willen bestelen. Plezant en chaotisch dus. Een andere leuke modus is “tag” waar een bepaalde speler de “tikker” is. De andere spelers dienen hem dus te ontwijken totdat de timer afloopt. Zodra de timer afloopt wordt de speler die de “tikker” is uit de game gegooid waarna een andere speler hem wordt. Zo gaat het door totdat er nog maar één speler overblijft. Hunter is persoonlijk mijn favoriete modus. 1 speler start de game als zijnde een politiewagen met als opdracht om de andere wagens aan te tikken. Zodra een wagen geraakt wordt verandert deze ook in een politiewagen. Zo gaat het spel door totdat er nog maar 1 wagen overblijft. Tenslotte heb je de stayaway modus waarbij een gouden konijn in de stad te vinden is. Opdracht is om dit diertje asap te pakken te krijgen en zo lang mogelijk vast te houden totdat de timer afloopt en je het spel wint. De collectie aan gamemodes is ideaal om plezier te beleven voor uren aan een stuk. Modtown Madness was dan ook mijn eerste favoriete multiplayer game op consoles en een topgame om mijn Xbox Live account mee op te starten.

Uitgespeeld in 2003

Achievements behaald
Completed Singleplayer Undercover campaign in paris
Completed Singleplayer Undercover campaign in Washington
Played for 20+ hours online

Foto’s van de game:

Midtown Madness 3 00 Midtown Madness 3 01 Midtown Madness 3 02 Midtown Madness 3 03 Midtown Madness 3 04 Midtown Madness 3 05 Midtown Madness 3 06 Midtown Madness 3 07 Midtown Madness 3 08 Midtown Madness 3 09 Midtown Madness 3 10

Price chart

Burnout 2

Uitgespeeld in 2003

Enter the Matrix

Bij het begin van deze bespreking kan ik maar meteen opbiechten dat ik een haat liefde relatie heb met de Matrix franchise. Ik hield van de eerste film, was helemaal gek op de tweede film en vond de derde film immens saai. De Matrix is echter een franchise die me leerde het werk kennen van Rob Dougan, een talentvolle muzikant die meer dan één duister randje in zijn muziek heeft. Bovendien vond ik de metaforen en ideeën in de films best te pruimen. Wat valt er natuurlijk niet te houden als game als je het hebt over een donkere toekomst waarin machines de mensheid gevangen houden in een virtuele realiteit alleen maar om onze lichamen droog te zuigen. Het idee is misschien niet nieuw maar de Matrix franchise ging er helemaal mee overboord. Gooi in die mix nog wat fijne kungfu actie en wat mythologie en je krijgt een boeiend verhaal. Jammer genoeg kon dit verhaal niet op een goed einde rekenen en ging het snel bergaf na de tweede film (sommigen vinden de tweede film trouwens ook al een ramp). Als ik er op terugkijk moet ik toegeven dat het spel “Enter the Matrix” ook geen toppertje was maar ik wilde destijds zo graag dat het een fantastische ervaring zou zijn. Na de adrenaline rollercoaster dat de tweede film was wilde ik zo graag zelf aan de slag met de Matrix actie dat ik bewust heel wat bugs en slechte gameplay bewust niet wilde zien. Ik wilde zo hard dat de game alles was wat ik in de eerste twee films had ervaren: vol met special effects, actie en boeiende verhaallijnen. De game werd zelf aangekondigd als zijnde niet slechts een kopie van het verhaal van de films maar zou ook nieuwe verhalen vertellen.

Enter-the-matrix-07

Enter the Matrix brengt het verhaal van Niobe, de kapitein van de Logos, een schip zoals de Nebuchadnezzar welke het schip van Neo is in de films. Tesamen met haar buddy Ghost pikt ze een pakje op in de wereld van de Matrix wat later zal blijken belangrijke informatie te bevatten. Ik zal me niet verder op het gladde spoiler ijs begeven maar weet dat de uiteindelijke storyline maar flinterdun is. Dit is vrij opmerkelijk als je weet dat het spel meer dan 1 uur aan live action 35 mm film footage bevat geschreven en gedirigeerd door de Wachowski broers speciaal voor dit spel. Jup inderdaad enkel voor dit spel een volledig uur aan live filmmateriaal! Als fan van de eerste twee films en niet wetende wat een dampende hoop beer de derde film ging zijn, was dit reeds voldoende om me in bullet time modus naar de dichtsbijzijnde gamewinkel te reppen zodra deze Xbox schijf uitkwam. Als ik nu terugkijk op die periode kan ik wel stellen dat de game voor mij de start was van mijn haat verhouding met de franchise. Vanaf dan ging het enkel maar bergaf met mijn liefde voor de Matrix. De game tracht hard om de spannende actiescenes van de films over te doen en geeft de speler de mogelijkheid om zelf de bewuste kungfu moves op het scherm te toveren. Het resultaat is jammer genoeg van bedenkelijke kwaliteit. Eén bepaald aspect begon me al vrij snel te ergeren en dat is dat je personnage altijd default aan het sprinten is. In heel wat situaties ziet dat er eenvoudigweg belachelijk uit wanneer er niet meteen een noodsituatie aan de gang is. Eenmaal je in gevecht bent blijkt dit niet zo een issue meer te zijn maar daar bots je dan tegen een tweede kritiek punt. De AI van de vijanden is werkelijk abominabel. Vaak merken ze je niet eens op totdat je met een flying kick hun kop tegen de muur ramt of hen op een kogel trakteert en zelfs dan zijn ze nog zo loom als oudjes onder Xanax. Hert gevolg hiervan is dat het spel totaal niet uitdagend is, je ontwapent een vijand, je schopt hem, en herhaalt hetzelfde liedje ad vitam eternam. Soms druk je dan nog eens even de focus knop in voor de lol (de equivalent in dit spel van de bullet time modus uit Max Payne) waarbij je dan wat fancy moves kan uitvoeren zoals op de muren lopen, radje draaien en wat geavanceerdere kungfu shizzle maar voor wat? Het is immers niet eens nodig, de vijanden staan erbij en kijken ernaar. Om het allemaal nog een tikkeltje erger te maken dient gezegd te worden dat de meeste actiemomenten (en dat zijn er heel wat) totaal geen variatie brengen. Dus buiten het feit dat je wat coole moves kan uit je mouw toveren wordt het snel ongeveer even boeiend als zondagmorgen met je opa gaan vissen.

Enter-the-matrix-08

De verschillende decors van het spel zijn bovendien zo leeg en grauw, gewoon een aaneenschakeling van betonnen gangen en hangars, dat je vrij snel zin krijgt om een andere schijf in je Xbox te steken. Alles ziet er grijs en groen uit, het mag dan wel het typische kleurengamma zijn voor de filmtrilogie, in dit spel maakt het de zaak er niet beter op. Sommige levels bieden je enige ontsnapping aan deze monotonie door je een rit aan te bieden in een wagen of bieden je de mogelijkheid om wat over daken te gaan hollen maar dat is het zowat, een eindeloze festijn van mo-cap gevechten gepeperd met wat fmv sequenties om het verhaal vooruit te helpen, triest. Grote fans van de franchise zullen zeker dit spel minstens eenmaal willen uitspelen om toch het zijverhaal gezien te hebben maar aan alle andere gamers kan ik dit spel zeker niet aanraden heden ten dage. Als je wat old school bullet time actie wenst, stort je dan liever op de eerste twee Max Payne games die de tand des tijd toch iets beter hebben doorstaan dankzij hun boeiend sfeertje en storyline.

Uitgespeeld 15/09/2003

Achievements behaald
Finished Post Office Mission
Finished the Airport Mission
Finished the Sewers Mission
Finished the 
Chateau Mission
Finished the Zen Garden Mission
Finished the Freeway Mission
Finished the Power Plant Mission

Finished the Great Hall Mission
Finished the Tea House mission
Finished the Skryscraper mission
Finished the China Town mission
Finished the Logos mission
Finished the game
Finished the game with both characters

Foto’s van het spel:

Enter-the-matrix-01 Enter-the-matrix-02 Enter-the-matrix-03 Enter-the-matrix-04 Enter-the-matrix-05

Price Chart

MotoGP 2

Uitgespeeld in 2003

Racing Evoluzione

Racing Evoluzione 00 Racing Evoluzione 01

Uitgespeeld in 2003

Price chart

Splinter Cell

De eerste Splinter Cell werd uitgebracht in 2002 en ik herrinner me nog goed dat dit spel de eerste echte challenger was om de Metal Gear serie naar de kroon de stoten in het stealth genre. Ik had toen nog maar net mijn Xbox console gekocht dat tevens in dat jaar was uitgekomen en Splinter Cell was één van de eerste games dat ik er op gespeeld heb. Metal Gear Solid 2 was een jaar eerder uitgekomen en van MGS3 was nog geen sprake, een episode die snel mijn favoriete game ging worden. MGS2 had zijn mooie momenten maar kon ook bij tijden vrij matig uit te hoek komen. Raiden klikte niet op dezelfde manier met me als Snake dat gedaan had, de omgeving van Big Shell was saai en de gameplay was vrij onhandig. Er bleek dus wel wat ruimte voor verbetering binnen dit genre. Splinter Cell zou dus wel eens het spel kunnen worden dat deze ruimte in nam en misschien zelfs de leiding zou overnemen van de MGS serie? Splinter Cell werd ontwikkeld door Ubisoft Montreal en was hun eerste grote game die ze produceerden. Ze gebruikten hiervoor de Unreal 2 engine die nogal populair bleek te zijn in die periode voor ontwikkelaars. Sommige aanpassingen aan de engine werden doorgevoerd notabene om meer focus te kunnen leggen op het spel van licht en schaduwen in de gameplay. Het was ook het eerste spel waarin Sam Fisher, een geheim agent voor Third Echelon, een divisie van de NSA, de hoofdrol zou gaan spelen. Deze sectie en haar spionnen werkt voor de NSA en is toegestaan om alle mogelijke middelen te gebruiken om hun missie tot een goed einde te brengen, zelfs indien dit betekent dat er gedood moet worden. De keerzijde van de medaille voor deze geheime sectie is dat indien één van haar leden gevangen genomen wordt dat de NSA staalhard zou ontkennen dat ze er ook maar iets mee te maken hebben. Met andere woorden onze Sam Fisher is een soort James Bond die het iets meer moet hebben van sluipen en acrobatische stunts dan 007 maar die ook alleen te werk gaat tijdens zijn opdrachten. De verhaallijn achter Splinter Cell is bij momenten niet erg duidelijk. Je kan het vrij makkelijk samenvatten door te stellen dat het over machtsgreep gaat in Georgië en dat Sam Fisher een nucleaire aanval dient te voorkomen. Eerlijk gezegd, en dat is een issue dat ik met de meeste Splinter Cell games heb, het verhaal is niet erg meeslepend. In Metal Gear Solid kruip je in de huid van een held die een onmogelijk avontuur voor zich krijgt waarbij niet enkel geopolitieke zaken aan bod komen maar tevens een boel persoonlijke emotionele onderwerpen. De Splinter Cell serie daarentegen brengt het geopolitieke verhaal op zo’n warrige en totaal niet interessante manier dat je quasi nooit iets voelt voor wat er zich afspeelt.

Splinter Cell 1 14

Waar de Splinter Cell serie echter wel in uitblinkt is in gameplay en level design. Ubisoft Montreal weet van bij de eerste game stealth op een geweldige manier neer te zetten. Sam Fisher is werkelijk een plezier om mee te spelen, zijn arsenaal aan technieken en wapens zijn makkelijk om te gebruiken en voelen gewoonweg veel beter aan dat de bijwijlen houterige gameplay van de MGS serie. Het gevolg hiervan is dat je minder tijd doorbrengt al worstelend met je controller en meer tijd kan spenderen aan het genieten van de stealthy technieken van je character. Toen deze game uitkwam was het werkelijk een verademing om een spel te spelen waarbij je makkelijk een boel vijanden kon omleggen zonder bang te hoeven zijn dat het personnage je tegenwerkte. Door dit gemak in de besturing kon je veel beter focussen op je doel. De bewegingsmogelijkheden van Sam zijn reeds erg uitgebreid in deze eerste iteratie van de serie. Contextuele controls helpen hier erg bij. Afhankelijk van de situatie zal de Y knop je toelaten om aan een rand te bengelen, te klimmen op elementen, onder metalen pijpen door te glijden of zelfs om wall jumps uit te voeren en een positie aan te nemen tussen twee muren splitstyle “à la Van Damme”. Andere contextuele acties bieden je de mogelijkheid om vijanden te gijzelen, ze te ondervragen, ze bewusteloos slaan, schieten, om een hoek piepen, rappel te doen en zo veel meer. Daar waar MGS meestal een bepaalde knoppencombinatie heeft om al deze acties uit te voeren, zal Splinter Cell meestal gebruik maken van een eenvoudige knop die gewoon afhankelijk van de situatie een andere functie zal krijgen. Buiten het feit dat dit de besturing makkelijker maakt hoef je je geen illusies te maken, het blijft een stealth game en je zal dus wel degelijk heel wat trial en error meemaken, de nodige restarts dienen te doen, voordat je een level goed doorgeraakt. Zoals alle coole agenten beschikt Same trouwens ook over een arsenaal aan high tech gadgets. We hebben het hier over optische kabels waarmee je onder deuren kan kijken, sticky camera’s, muur mijnen, camera jammers en zo kan je nog wel even doorgaan. Voeg hier een headset aan toe die bestaat uit night vision goggles en thermal goggles en je weet dat dit spel je heel wat mogelijkheden biedt om bepaalde situaties te tackelen. De eerste Splinter Cell laat je trouwens ook heel wat reizen, gaande van een politie station in T’bilisi Georgie, naar de Chinese ambassade in Myanmar langsheen een olieplatform in de Kaspische zee, je krijgt het allemaal te zien. Elke missie komt mooi tot zijn recht met de nodige licht- en schaduweffecten zodat je hier ook handig van gebruik kan maken ingame. Niet alleen heeft dit invloed op de gameplay maar voor een spel uitgebracht in 2002 kent Splinter Cell de meest realistische lichteffecten van zijn tijd. Het was een aparte ervaring om het licht te zien glippen doorheen de openingen en spleten van verschillende decorelementen. De game benadrukt het belang om gebruik te maken van de schaduw om voorzichtig door levels heen te geraken. Het spel was ook één van de eerste games die je toeliet om lichtbronnen kapot te schieten.

Splinter Cell 1 13

Als we nu de game opstarten in 2015 blijft Splinter Cell nog steeds een aangenaam spel en dat is toch geen kleine prestatie wetende dat deze game al 13 jaar oud is. Splinter Cell heeft redelijk wat weerwerk geboden aan de MGS serie zodat Kojima zich verplicht zag om de besturing ook wat te gaan aanpassen.

Uitgespeeld in 2002

Achievements
Completed Training Course
Completed Police Station
Completed Defense Ministry
Completed Oil Rig
CompletedCIA Headquarters
Completed Kalinatek
Completed Chinese Embassy
Completed Abattoir
Completed Chinese Embassy
Completed Presidential Palace
Completed the game on normal difficulty

Foto’s van het spel:

Splinter Cell 1 00 Splinter Cell 1 01 Splinter Cell 1 02 Splinter Cell 1 03 Splinter Cell 1 04 Splinter Cell 1 05 Splinter Cell 1 06 Splinter Cell 1 07 Splinter Cell 1 08 Splinter Cell 1 09 Splinter Cell 1 10 Splinter Cell 1 11 Splinter Cell 1 12 Splinter Cell 1 13 Splinter Cell 1 14 Splinter Cell 1 15

Price chart